Είδα το "Bohemian Rapsody" ε και όσο να πεις συγκινήθηκα λίγο...

Για όσους δεν το γνωρίζουν οι Queen ήταν το αγαπημένο συγκρότημα της εφηβείας μου. Ολοι οι φίλοι μου εκείνης της εποχής ακόμα και σήμερα ακούν Queen και σκέφτονται εμένα ή βλέπουν εμένα και σκέφτονται τους Queen. Μας έχουν ταυτίσει δηλαδή με έναν τρόπο. Η μαμά μου μού είχε πλέξει μια μπλούζα που έγραφε στο στήθος με μεγάλα γράμματα Queen και την είχα λιώσει. Τους είδα το καλοκαίρι του 1986 στο Wembley και κάπου εκεί έκλεισε ο κύκλος αφού μου άρεσαν πλέον άλλα πράγματα. Όταν πέθανε ο Μέρκιουρι δηλαδή το '91 ούτε σοκ έπαθα ούτε τίποτα, στεναχωρέθηκα απλώς που πέθανε τόσο νέος. Ήμουν ήδη αλλού.

Εδώ παρακάτω έκανα ένα Best of για κάθε τους άλμπουμ κι ένα ΤΟΡ40 για όσους ξέρουν αλλά και γι αυτούς που δεν ξέρουν και θέλουν να μάθουν. Έβαλα πρώτο το "Death on two legs" διότι μ αυτό τους γνώρισα και τους ερωτεύτηκα κεραυνοβόλα. Η κιθάρα του Μέι στην εισαγωγή αμέσως μετά την φασαρία με αναστάτωνε σεξουαλικώς. Δεν ήταν απλώς μια μουσική που μου άρεσε, ήταν μια μουσική που με συγκλόνισε.

Enjoy!

Queen

"Great King Rat"

Queen II

"The Fairy Feller's Master-Stroke" "Ogre Battle" "The March of the Black Queen"

Sheer Heart Attack

"Brighton Rock" "Killer Queen" "Tenement Funster"

"Flick of the Wrist" "Stone Cold Crazy"

A Night at the Opera

"Death on Two Legs (Dedicated to...)" "Seaside Rendezvous" "Love of My Life" "Bohemian Rhapsody"

A Day at the Races

"You Take My Breath Away" "The Millionaire Waltz" "Somebody to Love" "Good Old-Fashioned Lover Boy" "Teo Torriatte (Let Us Cling Together)" "Tie Your Mother Down"

News of the World

"We Will Rock You" "We Are the Champions" "My Melancholy Blues" "Sheer Heart Attack"

Jazz

"Mustapha" "Fat Bottomed Girls" "Jealousy" "Bicycle Race" "Fun It" "Don't Stop Me Now"

The Game

"Play the Game" "Another One Bites the Dust" "Crazy Little Thing Called Love"

Hot Space

"Under Pressure"

The Works

"Radio Ga Ga" "I Want to Break Free"

A Kind of Magic

"A Kind of Magic"

The Miracle

"I Want It All"

Innuendo

"Innuendo" "The Show Must Go On"

Made in Heaven

"Let Me Live"

TOP40

1. "Death on Two Legs (Dedicated to...)"

2. "The Fairy Feller's Master-Stroke"

3. "Killer Queen"

4. "Bohemian Rhapsody"

5. "The Millionaire Waltz"

6. "We Will Rock You"

7. "We Are the Champions"

8. "Don't Stop Me Now"

9. "My Melancholy Blues"

10. "Teo Torriatte (Let Us Cling Together)"

11. "You Take My Breath Away"

12. "Jealousy"

13. "Good Old-Fashioned Lover Boy"

14. "The Show Must Go On"

15. "Somebody to Love"

16. "Brighton Rock"

17. "The March of the Black Queen"

18. "Tenement Funster"

19. "Love of My Life"

20. "Flick of the Wrist"

21. "Seaside Rendezvous"

22. "Stone Cold Crazy"

23. "Ogre Battle"

24. "Tie Your Mother Down"

25. "Innuendo"

26. "Fun It"

27. "Mustapha"

28. "Great King Rat"

29. "Another One Bites the Dust"

30. "Bicycle Race"

31. "Crazy Little Thing Called Love"

32. "Sheer Heart Attack"

33. "Fat Bottomed Girls"

34. "I Want to Break Free"

35. "Play the Game"

36. "Radio Ga Ga"

37. "I Want It All"

38. "Under Pressure"

39. "A Kind of Magic"

40. "Let Me Live"

Ο Μινως Βολανακης… κι εγω.

Οταν επαιξα με την Βουγιουκλακη στην Θεσσαλονικη ειδε την παρασταση και μετα απο κανα μηνα που επεστρεψα στην Αθηνα με πηρε στο τηλεφωνο για να συναντηθουμε για να μου προτεινει μια συνεργασια. Δωσαμε ραντεβου στην "Μαρονιτα" στα εξαρχεια. Με το θρασος και την επαρση που με διεκριναν εκεινα τα χρονια τον ρωτησα "πως θα σας αναγνωρισω;" και μου ειπε "ρωτηστε το γκαρσον".

Οταν εφτασα στο ραντεβου τον ειδα να καθεται σ ενα τραπεζακι εξω και σαν να μην τον ξερω εστριψα δεξια και μπηκα στο μαγαζι να ρωτησω τον σερβιτορο ο οποιος μου τον εδειξε. Φανηκε να απολαμβανει το σκηνικο ισως επειδη γνωριζε πολυ καλα οτι σε λιγο θα με βαλει στη θεση μου με τον μοναδικο "μαγικο" τροπο που μονον εκεινος ηξερε.

"Καλως τη γατα" μου λεει "Καθησε".
"Γατα;" ρωταω κι αρχιζω να χανω το εδαφος κατω απ τα ποδια μου (το οποιο και δεν ανεκτησα ποτε ξανα μαζι του).
"Ναι" μου λεει "το τηλεφωνο σου ειναι μια γατα… κοιτα…" και παιρνει μια χαρτοπετσετα και μου ζωγραφιζει 3234711 που ηταν ο αριθμος πανω σε δυο αξονες που τεμνονταν και που οταν ενωσε τις τελιτσες που σχηματιζαν τα νουμερα εμφανιστηκε πραγματι μια γατα!
Απο τοτε με φωναζε "γατα" οποτε μ εβλεπε κι οταν μου στελνε χαιρετισματα με καποιον αυτος με ρωτουσε παντα "γιατι μου πε να δωσω χαιρετισμους στη γατα;".
Οταν αργοτερα ξεθαρρεψα λιγο μαζι του και του πα οτι μισω τις γατες και λατρευω τα σκυλια πηγε να με φαει. Ειχε τεραστια λατρεια για τις γατες και μου χε πει απειρες ιστοριες για το πως επικοινωνουσε μαζι τους. Αλλα ας επιστρεψω στην πρωτη μας εκεινη συναντηση.

"Γιατι κουρευτηκες;" με ρωτησε.
"Ε, καλοκαιρι" του λεω "ειπα να τα κοψω λιγο"
"Ε οχι και λιγο" μου λεει "σου πηγαιναν τα μακρια μαλλια"
"Μακρια μαλλια;' απορησα "Μακρια μαλλια εχω ν αφησω εδω και δεκα χρονια" του ειπα.
"Μα για δεκα χρονια πριν σου μιλαω κι εγω" αντετεινε χαμογελωντας κι εγω βυθιστηκα στο καθισμα μου.

"Ποτε γυρισες απο την Ρωμη;" συνεχισε με τον αερα του νικητη.
"Εχει μερικους μηνες" του απαντησα καταχλωμος.
"Ησουν γειτονας με την Ειρηνη" μου ειπε.
"Ειρηνη;" ψελλισα.
"Την Παπππα" μου ειπε "Εσυ εμενες στην via della scala η Ειρηνη δυο στενα πιο κατω" χαμογελωντας αυτη φορα μαλλον μ εμενα που βυθιζομουν ολοενα και περισσοτερο στο καθισμα.
Με αποτελειωσε!

Δεν συνεργαστηκαμε ποτε. Παντα κατι στραβωνε.

Οταν εκανα το θεατρο των αλλαγων με πηρε αμεσως στο τηλεφωνο και ζητησε να ερθει να το δει. Ηρθε κι αφου τον ξεναγησα παντου και του εξηγησα τον τροπο λειτουργιας, εμεινε κανα δυο ωρες, μπορει και παραπανω, και ζητουσε να μαθει λεπτομερειες για το καθετι. Για πολυ καιρο ερχοντουσαν παιδια να γραφτουν στην σχολη και ελεγαν οτι τους εστειλε ο Βολανακης. Συζητουσαμε να κανει ενα σεμιναριο αλλα δεν το καταφεραμε ουτε αυτο. Υστερα απο ενα χρονο πεθανε. (σαν σημερα στα 1999).

Η μεγαλη μας αιθουσα στο Θεατρο των Αλλαγων ονομαζεται προς τιμην του, Μινως Βολανακης.

Στο περιπτερο πριν λιγο.

Φιλε, μου λειπει ενα ευρω για να παρω ενα πακετο τσιγαρα.
Του δινω διευρω γιατι δεν ειχα ενα.
Παω να φυγω... με φωναζει... Μισο, μισο... περιμενε μισο... την ωρα που αγοραζει τα τσιγαρα του... τρεχει απο πισω μου και μου δινει το ενα ευρω που του περισσεψε... του λεω κρατα το, και τι μου λεει; "με προσβαλλεις" και βαζει σχεδον με την βια το ευρω στη χουφτα μου, λεει ενα εγκαρδιο ευχαριστω γεματος αξιοπρεπεια και απομακρυνεται.

Ποιος ειναι ο γενναιοδωρος;
Εγω; Μα εγω μπορει να μην ειχα αλλα ψιλα αλλα το πορτοφολι μου ηταν γεματο χαρτονομισματα.
Αυτος κρατησε ο τι του χρειαζοταν και το υπολοιπο μου το επεστρεψε σαν να μου λεγε "Ανθρωποι ειμαστε, ποτε δε ξερεις... μπορει να σου χρειαστει το ενα ευρω που εμενα δε μου χρειαζεται πλεον".

Ετσι μαθαινω τη ζωη σ ολη τη ζωη μου... στο πεζοδρομιο.

Ευτυχία vs Καλοπέραση

Συγχεουμε την ευτυχια με την καλοπεραση ενω δεν εχουν καμια απολυτως σχεση.

Γι αυτο κοιταζουμε ειρωνικα καποιον που μας λεει οτι τα λεφτα δεν φερνουν την ευτυχια. Γιατι εχουμε στο νου μας την καλοπεραση και λεμε απο μεσα μας "ασε μας κουκλιτσα μου".

Ενω εχει δικιο.

Καλοπερνουν οσοι εχουν λεφτα... αναμφισβητητα... αλλα ευτυχισμενοι δεν ειναι... επισης αναμφισβητητα... η αν ειναι, ειναι για αλλους λογους.

Η γιαγια μου έλεγε...

... τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία αλλά με τα λεφτά αγοράζεις όποια δυστυχία θέλεις.

Καλή τη πίστει...

Αυτός είναι ο βασικός κανόνας της αρμονικής συνύπαρξης μεταξύ των μελών μιας κοινωνίας. Αν διαταραχτεί η εμπιστοσύνη μεταξύ των ανθρώπων καήκαμε. (κι έχω την αίσθηση ότι έχουμε καεί τελευταία και πολύ φοβάμαι ανεπιστρεπτί).

Κάπως έτσι ονομάστηκε τράπεζα Πίστεως η τράπεζα που είχαμε πριν γίνει ALPHA BANK και μην μου πείτε τώρα για ατασθαλίες και σκάνδαλα γιατί δεν είναι αυτό το θέμα μας.

Κάπως έτσι η Ελβετία είχε την φήμη ενός κράτους ειλικρίνειας και εμπιστοσύνης και σας έχω πει την ιστορία που πηγαίναμε πιτσιρικάδες στην δεκαετία του '80 και τρώγαμε τον αγλέορα από τον μπουφέ ενός εστιατορίου και μετά πηγαίναμε στο ταμείο και μας ρωτούσαν τι φάγαμε και λέγαμε ότι φάγαμε μια άσπρη μακαρονάδα πληρώναμε τρία φράγκα και φεύγαμε... και καλά μάγκες που ξεγελάσαμε τους βελαναδιφάγους τους Ελβετούς.

Είναι πολύ άσχημο να κλονίζεται αυτή η εμπιστοσύνη μεταξύ των ανθρώπων. Είναι πολύ άσχημο η ευγένεια και η ντομπροσύνη να εκλαμβάνονται ως αδυναμίες.

Διότι όταν χρειαστεί να δείξεις στον άλλον ότι δεν είσαι μαλάκας αλλά ευγενής... είναι ήδη πολύ αργά.

Αστορ Πιατσόλα (1921-1992)

Tο 1953 ο Πιατσόλα συμμετείχε σε διαγωνισμό σύνθεσης με τη "Συμφωνία του Μπουένος Άιρες" και κέρδισε υποτροφία από τη γαλλική κυβέρνηση για να μαθητεύσει στο Παρίσι κοντά στη Γαλλίδα συνθέτρια και μαέστρο Νάντια Μπουλανζέ (Nadia Boulanger). Η διορατική Μπουλανζέ άλλαξε τη ζωή του σε μια μέρα, όπως διηγείται ο ίδιος ο Πιατσόλα:

Όταν τη συνάντησα της έδειξα συμφωνίες και σονάτες μου με το κιλό. Άρχισε να τις διαβάζει και ξαφνικά είπε το εξής φρικτό: ‘Είναι πολύ καλογραμμένα.’ Και σταμάτησε, βάζοντας μια μεγάλη τελεία, τεράστια σαν μπάλα ποδοσφαίρου. Μετά από λίγο είπε: “Εδώ είσαι σαν τον Στραβίνσκι, σαν τον Μπάρτοκ, σαν τον Ραβέλ, αλλά ξέρεις τι; Δεν βρίσκω τον Πιατσόλα εδώ πέρα.” Κι άρχισε να διερευνά την προσωπική μου ζωή: τι έκανα, τι έπαιζα και τι δεν έπαιζα, αν ήμουν εργένης ή με κάποιον, ήταν σαν πράκτορας του FBI! Και της είπα με ντροπή ότι ήμουν μουσικός του τάγκο. Στο τέλος της είπα, “Παίζω σε ‘νυχτερινό κέντρο.’” Δεν ήθελα να πω “καμπαρέ.” Κι εκείνη απάντησε, “Νυχτερινό κέντρο, ναι, δηλαδή καμπαρέ, δεν είναι;” “Ναι,” απάντησα, και σκέφτηκα, “Θα τη χτυπήσω αυτή τη γυναίκα μ' ένα ραδιόφωνο στο κεφάλι...” Δεν ήταν εύκολο να της πει ψέματα κάποιος.
Συνέχισε να ρωτάει: “Λες ότι δεν είσαι πιανίστας. Τι όργανο παίζεις τότε;” Και δεν ήθελα να της πω ότι έπαιζα μπαντονεόν γιατί σκέφτηκα ότι “Θα με ρίξει κάτω από τον τέταρτο όροφο.” Τελικά ομολόγησα και μου ζήτησε να της παίξω λίγα μέτρα από κάποιο δικό μου τανγκό. Άνοιξε ξαφνικά τα μάτια, μου άρπαξε το χέρι και είπε: “Βρε χαζέ, αυτός είναι ο Πιατσόλα!”

Υστερα πήρα όλη τη μουσική που είχα συνθέσει, δέκα χρόνια της ζωής μου, και την έστειλα στον διάολο μέσα σε δύο δευτερόλεπτα.

Να προσλάβουν προσωπικό...

Δεκαετία του '80. Σπουδάζω γιατρός στην Ρώμη. Τρώω καθημερινά στην φοιτητική λέσχη. Είναι αυτονόητο ότι όταν τελειώνουμε το φαγητό μας επιστρέφουμε τους δίσκους.
Μια μέρα που βρέθηκα στην Θεσσαλονίκη ένας καλός μου φίλος από το Λύκειο που σπούδαζε εκεί με καλεί να φάμε μαζί στην λέσχη του Α.Π.Θ. Παίρνουμε το φαγητό μας και είναι αδύνατον να βρούμε μια γωνιά ελεύθερη και καθαρή για να φάμε από τις στοίβες με τους δίσκους με τα αποφάγια. Τα καταφέρνουμε τελικά μετακινώντας κάτι δίσκους και τρώμε ανάμεσα σε βουνά από αποφάγια που μας ζώνουν απ όλες τις μεριές.

Του λέω
Μα γιατί δεν τους επιστρέφετε ώστε να τρώτε σαν άνθρωποι;
Απάντηση
Να προσλάβουν προσωπικό να τους μαζεύει.

Η συνέχεια γνωστή σε όλους.
Αυτοί δεν προσέλαβαν ποτέ προσωπικό για να μαζεύει τους δίσκους και οι φοιτητές συνέχισαν να τρώνε σαν ζώα ανάμεσα στα αποφάγια.

Αυτοί ήμασταν αυτοί είμαστε κι αυτοί θα συνεχίζαμε να είμαστε και στο μέλλον αν δεν ήμουν τόσο αισιόδοξος και δεν πίστευα ακράδαντα ότι σε πείσμα όλων ΘΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΕΛΙΚΑ ΚΑΙ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.