Την ελεγαν Στελλα Γιαννακοπουλου...

... ηταν καθηγητρια μου των γαλλικων στην γ' γυμνασιου (1976-77). Ηταν ερωτας με την πρωτη ματια. Θυμαμαι ακομα το πρωτο της μαθημα απ εξω...

Ma chère maman, mon cher papa,

Nous avons fait un très bon voyage. Quand nous avons traversé la frontière française Philippe n'étais pas encore réveillé. J ai voyagé avec une vieille dame agréable et j'ai parlé avec elle pendent toute la matinée.

Ειχα ενα δερματινο που το φορουσα μονο καθε Τεταρτη που ειχαμε γαλλικα και οι συμμαθητες μου με ειχαν παρει χαμπαρι και με κορόιδευαν. Απο τοτε και χαρη σ αυτην μου αρεσει πολυ το σαντρέ στα γυναικεια μαλλια. Τα γαλλικα που ξερω τα χρωσταω σ εκεινην.

Το καλοκαιρι που τελειωσαμε την χρονια καταφερα να βρω το τηλεφωνο της και την πηρα μ ενα γελοιο προσχημα και μου μιλησε ξερα, αποτομα, σχεδον προσβλητικα και με ξενερωσε.

Αυτο ηταν...

Μου εμειναν τα γαλλικα... και μια υπεροχη μαθητικη αναμνηση. Ας ειναι καλα <3

Το πενθος ως εθνικο σπορ...

Εμενε η αλλη χηρα απ τα 40 και φορουσε μαυρα μεχρι να πεθανει. Ερχοντουσαν οι ελληνοαμερικανες 80χρονες με τα παρδαλα φορεματα και γινονταν ο περιγελως του χωριου. Γιατι; διοτι επρεπε να πονουν, να υποφερουν... να γελανε χωρις να το παρακανουν κι αν ο μη γενοιτο το παρακανουν να λενε "σε καλο να μας βγει". Γιατι ειναι αμαρτια το γελιο, το κακο καραδοκει... θα πληρωσεις ακριβα την ευτυχια σου σ αυτην εδω την χωρα... δεν πρεπει να το παρακανεις με τα γελια και τις διασκεδασεις... σεμνα και ταπεινα θα γελας.

"Παραπονεμενα λογια εχουν τα τραγουδια μας, γιατι τ αδικο το ζουμε μεσα απο την κουνια μας' σου λεει ο αλλος... και να ο νταλγκας, να οι ζειμπεκιες... "ριξε στο γυαλι φαρμακι'... δωσε πονο... να φτιαχτω, να γουσταρω...

"Μας τα πηραν ολα, τιποτα δεν μας αφησαν" λεει στην τηλεοραση το 12χρονο κοριτσακι. Ποιος του μαθε να ναι τοσο μιζερο και κακομοιρο απο τοσο μικρο;

Θελετε να κανετε ευτυχισμενους τους Ελληνες; μιληστε τους για χαμενες πατριδες, για σουλιωτισσες που πεφτουν στον γκρεμο, για τις φουσκες στο χρηματιστηριο, για τις τραπεζες που μας παιρνουν τα σπιτια, για την φραπορτ που μας παιρνει τ αεροδρομια. Η Ελλαδα ειναι ο ιδανικος τοπος για να σαι δυστυχης, παντα θα βρεις καποιον να σου σταθει στον πονο σου και να σου πει τα δικα του. Αλιμονο σου αν εισαι καλα.... την εβαψες!

Ο Φόβος...

Όλοι οι άνθρωποι κρύβουμε μέσα μας έναν μεγάλο θησαυρό τον οποίον φυλάει καλά και τον καθιστά δυσπρόσιτο, ένας τεράστιος δράκος.

Ο δράκος αυτός ονομάζεται φόβος.

Σκότωσε τον... τώρα.

Πολίτης του κόσμου...

Γεννηθηκα και μεγαλωσα σ ενα μικροαστικο ελληνορθοδοξο περιβαλλον. Δεν βρισκω τιποτα κακο σ αυτο οπως δεν θα βρισκα τιποτα κακο αν ειχα γεννηθει σ ενα μεγαλοαστικο μουσουλμανικο περιβαλλον, η σ ενα αγροτικο βουδιστικο, η σ ενα προλεταριακο εβραικο. Οι συνδυασμοι ειναι απειροι.

Σημασια εχει οτι καταφερα και ξεκολλησα απ ολα αυτα και ειμαι εδω και πολλα χρονια πολιτης του κοσμου.

Δεν υπαρχει μεγαλυτερη ελευθερια... σας την συστηνω ανεπιφυλακτα.

Θεός και εκπρόσωποί του πάνω στη γη...

Ειναι αλλο πραγμα το "πιστευω στον Θεο" κι αλλο πραγμα το "αναγνωριζω αυτους τους απατεώνες ως εκπροσωπους Του στη γη".

Η διαφορα ειναι τεραστια... δηλαδη πιο τεραστια δε γινεται.

Ορθοδοξια, μοιρολατρια και το θελημα του Αλλαχ.

Ολοι γνωριζουμε πως συμφωνα με τον Βεμπερ δεν ειναι τυχαιο που οι προτεσταντικες χωρες ειναι οι περισσοτερο αναπτυγμενες οικονομικα και οι κατοικοι τους ευημερουν. Ολα οφειλονται στο δογμα του προκαθορισμου που μεταφραζεται ελευθερα σε "εργασια και χαρα".

Εμεις οι ορθοδοξοι αντιθετως ελαχιστα επεμβαινουμε στις ζωες μας αφου ολα, καλα και κακα, τα θεωρουμε θελημα θεου. Περίπου όπως και οι μουσουλμάνοι.Σ αυτον ακριβως τον λογο οφειλεται και η τεραστια εμπιστοσυνη μας στο κρατος, στον αρχιεπισκοπο, στον πατριαρχη, στον προεδρο κλπ Δεν μπορουμε να διανοηθουμε τις ζωες μας αλλιως, μια υπερτατη αρχη πρεπει παντα να μας κυβερνα, σε μια υπερτατη αρχη πρεπει παντα να εμπιστευομαστε τις τυχες μας.

Γι αυτο ο φιλελευθερισμος στην Ελλαδα ειναι κοκκινο πανι. Μονοι τους οι ανθρωποι θα παρουν τις τυχες τους στα χερια τους; που ακουστηκε αυτο; θα πεσει φωτια να μας καψει. Γι αυτο ο κομμουνισμος αναπτυχθηκε σε ορθοδοξες χωρες. Οι καθολικοι που βρισκονται καπου αναμεσα σε προτεσταντισμο και ορθοδοξια αντεδρασαν (βλ. Πολωνια, Τσεχοσλοβακια, Ουγγαρια κλπ)

Γι αυτο η αριστερη μας κυβερνηση συνυπηρχε τοσο αρμονικα με τους ακροδεξιους. Οσο ηταν αντιπολιτευση ειχε σαν σημαια της, σε πρωτη, πρωτη προτεραιοτητα τον διαχωρισμο εκκλησιας-κρατους. Τωρα αλλα λογια ν αγαπιομαστε. Γι αυτο και η δεξια που κυβερνησε τοσα χρονια διογκωσε το κρατος. Το ιδιο εκανε και η κεντροαριστερα (αν μπορει ετσι να χαρακτηρισθει το ΠΑΣΟΚ)

Γι αυτο εχει μαλλιασει η γλωσσα μου χρονια τωρα για τον διαχωρισμο κρατους-εκκλησιας. Αν γινει εχουμε ελπιδα, αν δε γινει θα μαστε αιωνιως ο τελευταιος τροχος της αμαξης της Δυσης.

Περί ευγένειας...

Οταν ημουν μικρος ημουν αναρχικος. Δεν ειναι τυχαιο το οτι τωρα ειμαι φιλελευθερος αφου αυτες οι δυο ιδεολογιες συγκλινουν στην απεχθεια τους προς το κρατος. Δεν εβαζα βομβες αλλα περιφρονουσα τα αστικα κομματα ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Αυτο δεν με εμποδισε να θαυμασω τον αστικο πολιτισμο και την αστικη ευγενεια των ευρωπαιων στο πρωτο μου ταξιδι στο εξωτερικο, στην Ευρωπη, αμεσως μολις τελειωσα το λυκειο το 1980.

Την εποχη εκεινη στην Ελλαδα πηγαινες στο περιπτερο κι ελεγες "ενα μαρλμπορο" στο δινε, πληρωνες κι εφευγες. Ουτε καλημερα, ουτε οριστε, ουτε παρακαλω, ουτε ευχαριστω ουτε τιποτα. Στην Ιταλια που ηταν και η πρωτη χωρα που επισκεφτηκα και εζησα τελικα εκει αρκετα χρονια, ενα απο τα πρωτα πραγματα που εμαθα ηταν οτι δεν λεμε ποτε voglio (θελω) αλλα λεμε παντα vorrei (θα ηθελα) οταν παραγγελνουμε κατι. Στην Ελλαδα, ακομα και σημερα που καπως εχουμε εξευγενισθει σε σχεση με αλλοτε, αν καποιος χρησιμοποιει το "θα ηθελα" αντι για το "θελω" το πολυ πολυ να τον περασουν για αδερφη!

Οι Έλληνες έχουμε μια έμφυτη, ενδογενή σχεδόν αγένεια... οι Τούρκοι αντίθετα για να φέρω κι ένα παράδειγμα εκτός Δύσης, είναι ευγενείς εκ του φυσικού... ύστερα από ένα δείπνο σε σπίτι με καλεσμένους μπορεί να μείνουν και δέκα λεπτα στην εξώπορτα ανταλάσσοντας φιλοφρονήσεις. Θυμάμαι ακόμα πόσο ευγενικά μου έκανε παρατήρηση ο υπάλληλος όταν μίλησα στο κινητό μου μέσα στο ΚΤΕΛ που με πήγαινε από την Κωνσταντινούπολη στην Αδριανουπολη... μου έδειξε ευγενικά το αυτοκόλλητο στο τζάμι με το σήμα του κινητού με απαγορευτικό....ξέρετε πότε έγινε αυτό; το 2001... στην Ελλάδα 18 χρόνια μετά και πρέπει στα μεσα μαζικης μεταφορας να μαθαίνουμε πώς μαγειρεύονται τα φασολάκια και γιατί χώρισε η κολλητή της διπλανής μας που είχαμε την ατυχία να καθίσουμε δίπλα της.

Οι καλοί τρόποι και η ευγένεια, σ' αυτόν τον τόπο είναι ξενόφερτα ήθη και έθιμα. Εξ ου και η σθεναρή αντίσταση. Το χειροτερο δε ειναι οτι λογω κρισης γινομαστε ακομα πιο αγενεις. Ακομα και τωρα, στην πολυκατοικια μου συνανταω εναν αγνωστο στο ασανσερ του λεω "καλημερα" μουρμουριζει ενα "καλημερα" μεσα απ τα δοντια του (αν δεν ελεγα εγω δεν ειχε σκοπο να πει τιποτα) κι απο μεσα του σκεφτεται "ασε μας με τις καλημερες πρωι πρωι κι εσυ". Η αγενεια των τελευταιων χρονων δεν εχει προηγουμενο κι αυτο πρεπει να το κοιταξουμε. Εδω μεσα δε τα πραγματα ειναι ακομα χειροτερα. Πλοκαρεις εναν αγενη και πεταγονται δεκα.

Σιγουρα φταιει το γεγονος οτι δεν ειχαμε ποτε ευγενεις και αριστοκρατια σ αυτον τον τοπο παρα μοναχα μια αστικη ταξη της κακιας ωρας. Ελπιζω να αλλαξουμε. Ειναι προς το συμφερον του τοπου και επι πλεον ειναι εθνικη αναγκη για μια χωρα που καυχαται πως ο τουρισμος της ειναι η βαρεια της βιομηχανια.