Tip...

Όταν φεύγετε από το σπίτι και ανησυχείτε αν κλείσατε το μάτι ή τον θερμοσίφωνα ή και γω δε ξέρω τι άλλο, και δεν ανησυχείτε απλώς αλλά επιστρέφετε κιόλας για να τσεκάρετε, να κάνετε το εξής απλό από δω και πέρα και δεν θα το ξαναπάθετε.

Να το λετε!

Δεν αρκεί να το σκεφτείτε πρέπει να το πείτε φωναχτά την ώρα που το κάνετε πχ Κλείνω τον θερμοσίφωνα.

Δεν θα αμφιβάλλετε ξανά ποτέ.

Ισχύει και όταν συστήνεστε με κάποιον. Για να μη ξεχάσετε αμέσως το ονομά του να το λέτε. Μη λέτε δηλαδή σκέτο χαίρω πολύ αλλά χαίρω πολύ Μαίρη!

Κι ένα άσχετο...

Όταν πάτε για ψώνια στο σουπερ μάρκετ ο καλύτερος τρόπος για να θυμάστε τι θέλετε είναι να βγάζετε φωτογραφίες από τα ράφια, τα ντουλάπια και το ψυγείο του σπιτιού σας.

:)

MARFIN ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ

Διαβάζω από το πρωί από τους ΜΕΝ. Οι ΔΕ μούγκα στη στρούγκα. Όπως γίνεται πάντα σ αυτόν τον καταραμένο τόπο που ο εμφύλιος δεν τελείωσε το 1949. Όταν έρχεται η ώρα να θυμηθούμε τον Γρηγορόπουλο το βουλώνουν οι ΜΕΝ και θρηνούν οι ΔΕ. Τα ίδια με τον Φύσσα, τον Αξαρλιάν και τόσα άλλα θύματα της μεσαιωνικής κοινωνίας μας.

Πριν από λίγο διάβασα κάπου "Ε, τότε να ψηφίσουμε ΣΥΡΙΖΑ αφού δεν μας αρέσει ο Τσελέντης"

Ποσο δύσκολο είναι σ αυτήν την χώρα το να αποφασίσεις να ψηφίσεις ΝΔ και ταυτοχρόνως να της βρίσκεις πολλά αρνητικά (πχ Τσελέντης και όχι μόνο) όπως και το να ψηφίσεις ΣΥΡΙΖΑ και να βρίσκεις επίσης πολλά αρνητικά.

ΟΧΙ

Στην Ελλάδα και για τους ελληναράδες που αποτελούν το 99% του εκλογικού σώματος είναι όλα είτε ΜΑΥΡΟ είτε ΑΣΠΡΟ. Πολιτική στην χώρα σημαίνει ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ-ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΌΣ. Θα είσαι ή με τους ΜΕΝ η με τους ΔΕ. Απαγορεύεται να βρίσκεις θετικά και αρνητικά στοιχεία τόσο στους ΜΕΝ όσο και στους ΔΕ. Απαγορεύεται να αποφασίσεις να ψηφίσεις μια παράταξη όχι επειδή είσαι χρωματισμένος οποαδός αλλά επειδή ζυγιάζοντας τα υπέρ και τα κατά βρίσκεις να υπερτερούν τα υπέρ.

Απαγορεύεται να θρηνείς τους νεκρούς της Marfin εξ ίσου με τον Γρηγορόπουλο, τον Φύσσα, τον Μπακογιάννη, τον Αξαρλιάν.

Είμαστε οι πιο δυστυχισμένοι πολίτες του πλανήτη σύμφωνα με ένα γκάλοπ που δόθηκε τον περασμένο μήνα στη δημοσιότητα και θα παραμείνουμε έτσι αν δεν λύσουμε αυτό το βασικό ζήτημα.

Αν δεν λήξει ο εμφύλιος.

Μάθημα ελληνικών...

Εδώ και λίγο καιρό μαθαίνω ελληνικά σε ένα φίλο μου άραβα κι αυτός μου μαθαίνει αραβικά. Η μέθοδος που ακολουθώ είναι φυσικά μια αυτοσχέδια δική μου μέθοδος διότι δεν είμαι φιλόλογος καθηγητής ελληνικών ούτε σκοπεύω να γίνω.

Του μαθαίνω ελληνικά μέσα από τους στίχους των τραγουδιών και με την ευκαιρία του μαθαίνω την ελληνική ιστορία. Σε κάθε μάθημα παίρνουμε ένα τραγούδι και μέσα από τους στίχους κάνουμε γραμματική και συντακτικό. Έτσι είναι πιο εύκολο και πιο ευχάριστο.

Άλλο όμως θέλω να πω.

Θέλω να μάθει την Ελλάδα και τους Έλληνες γι αυτό σε πρώτη φάση δε μ ενδιαφέρει καθόλου να του μάθω τον Κολοκοτρώνη και τον Βενιζέλο. Θέλω να μάθει την τέχνη και την κουλτούρα του τόπου πρώτα. Γι αυτό σε κάθε μάθημα μελετάμε μια προσωπικότητα που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ζωή μας και σημαίνει πολλά για τον κάθε Έλληνα.

Έχουμε κάνει την Μελίνα, τον Νταλάρα, τον Τσιτσάνη, την Βουγιουκλάκη, τον Χατζιδάκι... και θα κάνουμε όλους όσους έχουν σφραγίσει την Ελλάδα του σήμερα που αγαπώ και λατρεύω με όλα τα καλά και τα κακά της.

Το σήμερα έχει σημασία.

Αγαπώ...

Αγαπω κάποιον σημαινει προσπαθω να ειμαι καλα ωστε ο αγαπημενος μου να ειναι ευτυχης.

Ολα τ αλλα ειναι αρρωστος εγωισμος.

Ποτέ όμως...

Δεν πάω ποτέ σε κηδείες παρά μόνο όταν μισώ κάποιον για να βεβαιωθώ ότι πέθανε.

Λουζερ απο κουνια

Την ώρα που η Τουρκία εγκαθιστά πυραύλους S-400 στην Σμύρνη και την Αντιόχεια και εγκαινιάζει το μεγαλύτερο αεροδρόμιο του κόσμου στην Κωνσταντινούπολη, το ελληνικό φβ έχει γεμίσει από λεζάντες "100 χρόνια γενοκτονία των ποντίων-δεν ξεχνώ".

Καταλάβατε;

Την ώρα που οι άλλοι κοιτάζουν μπροστά εμείς κοιτάμε πίσω. Γι αυτό η Τουρκία έχει γινει μέσα σε 10-15 χρόνια η 15η οικονομική δύναμη στον κόσμο και βαράνε όλοι προσοχές μπροστά της κι εμείς τρώμε εδώ και δέκα χρόνια απ τα σκουπίδα κι έχουμε γίνει ο περίγελως του πλανήτη.

Αλλά θα μου πείτε οι Τούρκοι ήταν πάντα ελεύθερος λαός, δεν υπηρξαν ποτέ τους σκλάβοι. Γι αυτό έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου να το λέω και θα το λέω μέχρι να πεθάνω:

Πρώτη προτεραιότητα είναι να αλλάξουμε την ψυχολογία μας, να αποκτήσουμε αυτοπεποίθηση που θα μας δώσει αυτοεκτίμηση και αυτοσεβασμό. Να πάψουμε επιτέλους να είμαστε μίζεροι, κλαψιάρηδες, αιώνιοι ζήτουλες και οι φτωχοί συγγενείς.

Είναι εθνική ανάγκη!

Το μαύρο σκυλί...

Τον Παντελη, τον σκυλο της αδερφης μου, τον βρηκαμε πριν από τρία καλοκαίρια στα λουτρα του Λαγκαδα, εξω απο την υπαιθρια πισινα. Επαιζε μ ενα μαυρο κουταβι κι οταν μας ειδε εγκατελειψε τον φιλο του (αδερφο του;) και μας ακολουθησε. Τον βαφτισαμε αμεσως κι απο τοτε τον εχει η αδερφη μου πιστο φιλο και δεν τον αποχωριζεται ποτε.

Προχθες που πηγα στα λουτρα, την ωρα που εφευγα ψιχαλιζε. Κατω απο ενα δεντρο ειδα ενα μαυρο σκυλι στην ηλικια περιπου του Παντελη και σκεφτηκα οτι μπορει να ειναι το κουταβι που παιζανε μαζι οταν ηταν μωρα. Σταματησα με τ αυτοκινητο και το κοιταξα που βρεχοταν κι οταν γυρισε και με ειδε μου φανηκε προς στιγμην οτι μου ειπε "Γιατι δεν με πηρατε και μενα;"

Εφυγα γρηγορα κι οταν εφτασα σπιτι βρηκα τον Παντελη να χουχουλιαζει στη φωλια του. Εξω εβρεχε. Σκεφτηκα ποσο τυχερος ειναι που εχει ενα σπιτι, τρωει κανονικα, τον αγαπαμε, κανει τα εμβολια του, περναει ολη την ημερα μεσα στα χαδια και στα παιχνιδια κι απο την αλλη...

... απο την αλλη σκεφτηκα το αλλο σκυλι που εκ πρωτης οψεως φαινεται να ναι το ατυχο αλλα... μηπως δεν ειναι ετσι;

Ο Παντελης οταν βγαινει εξω ειναι παντα δεμενος με το λουρι (τις λιγες φορες που τον λυσαμε το μετανιωσαμε πικρα). Το αλλο το σκυλι απολαμβανει την ελευθερια του.Μπορει να μην τρωει σταθερα αλλα εχει τη ζωη του στα χερια του, επιβιωνει στον δρομο με τις δυναμεις του... το "ζην επικινδυνως" μπορει να ναι απειρως καλυτερο και προτιμοτερο απο μια ζωη ως φλωρουμπα που προβλεπεται να κανει ο Παντελης (και που την κανει ηδη δηλαδη).

Δεν κατεληξα καπου... εμεινα με την απορια...

Την ιδια απορια εχω τηρουμενων των αναλογιων και με τους ανθρωπους. Απεχθανομουν παντα την αστικη κανονικοτητα και γοητευομουν απο τα sui generis ατομα που ενιοτε αγγιζαν την παραβατικοτητα η ηταν βαθεια χωμενα σ αυτην. Τα ινδαλματα μου ηταν ο Φρανσουα Βιγιον, ο Καραβατζο, ο Ζενε, ο Καστανέντα, ο Μόρισον, ο Τζίμι Ντιν... Φανταζομαι εναν ανθρωπο που γεννιεται και μεγαλωνει σ ενα αστικο περιβαλλον, σπουδαζει, βρισκει μια καλη δουλεια με καλα λεφτα, παντρευεται, κανει παιδια, εγγονια και πεθαινει στα βαθεια γεραματα και θελω να πεθανω κι εγω με τη σειρα μου απο ανια και πληξη.

Απο την αλλη... μια ζωη μεσα στους δρομους και στις νυχτες, μια ζωη με παρανομους και ξενυχτες... ωραια ειναι δε λεω και συναρπαστικα, αλλα για καποια χρονια οχι για μια ζωη. Εγω που ημουν παντα επιρρεπης στην κραιπαλη και στις αμαρτιες ειχα ενα σπιτι απο πισω, μια οικογενεια με αρχες και ισχυρους δεσμους... μου αρεσε να συναναστρεφομαι ατομα του δρομου, περασα τη μιση ζωη μου στα χαμαιτυπεια και στα καταγωγια τα οποια ειχαν τρομακτικο θεατρικο ενδιαφερον και μου διναν την ευκαιρια να ξεσηκωσω ιδεες για ρολους, εργα κλπ αλλα δεν ανηκα εκει. Με γοητευαν ομως. Στα τελευταια χρονια που εχει αστικοποιηθει ανησυχητικα η ζωη μου δε χανω την ευκαιρια να μεινω σ ενα φτηνο ξενοδοχειο και να πιω μπομπες σ ενα παρακμιακο ποταδικο. Η αλητεια με τραβαει σα μαγνητης.

Αγαπω τον Παντελη αλλα το μαυρο σκυλι ειναι ο ηρωας μου.