Η σκηνοθεσία αν δεν είναι διδασκαλία ρόλων δεν είναι τίποτα.

Κάποτε είχαμε τους σκηνοθέτες τροχονόμους μετά είχαμε τους εικαστικούς και τώρα έχουμε τους "γαμώ τις ιδέες".

Με τους τροχονόμους άρχιζε και τελείωνε η σκηνοθεσία στην διευθέτηση του πήγαινέλα των ηθοποιών. Με τους εικαστικούς η φόρμα καπέλωνε το περιεχόμενο και τώρα έχουν μια καλή ιδέα και δεν ξέρουν τι να την κάνουν μετά.

Πας να δεις έναν Άμλετ. Διαδραμτίζεται σε ένα σφαγείο ζώων. Λές από μέσα σου "τι έξοχη ιδέα" κι αρχίζει η παράσταση και παίζουν σαν να έπαιζαν την χειρότερη αναμενόμενη, ανέμπνευστη εκδοχή λέγοντας τα λόγια του έργου με πάθος, ορμή και τονισμούς.

Αφού δεν ξέρεις να το διδάξεις γιατί δεν παίρνεις κάποιον να στο κάνει; Μήπως στους συντελεστές της παράστασης θα έπρεπε να έχουμε και "διδασκαλία ρόλων" αφού δεν μπορεί πλέον να την κάνει τη δουλειά ο σκηνοθέτης;

Λέω μήπως...

Από την Ζωή... στο θεατρο...

Στο θέατρο όταν παιζουμε εναν εγκληματια, εναν δολοφονο, εναν ληστη κλπ δεν μιμουμαστε εγκληματιες, δολοφονους, ληστες κλπ που βλεπουμε στην τηλεοραση αλλα ψαχνουμε με διαφορες τεχνικες να βρουμε μεσα μας την πλευρα μας εκεινη που θα μπορουσε να σκοτωσει, να ληστεψει, να βιασει κλπ Ολοι εχουμε μεσα μας τα παντα και αναλογως των συνθηκων της ζωης μας βγαζουμε καποια απ αυτα... το θεατρο μας δινει την ευκαιρια να τα βγαλουμε ολα σχεδον αφου στο θεατρο ζουμε τις ζωες τοσων διαφορετικων ρολων.

Στην ζωη...

Δεν υπαρχει ειδικη κατηγορια ανθρωπων που ειναι δολοφονοι... οι συνθηκες μας κανουν δολοφονους, αποδειξη ο εγκληματιας που σκοτωσε τη μανα του, τον πατερα του, την θεια του, την γιαγια του και τ αδελφια του και στο ρεπορταζ στις ειδησεις ολοι οι γειτονες λενε πως ηταν το καλυτερο παιδι της γειτονιας.

Οι συνθηκες των τελευταιων 9 χρονων εβγαλαν τον χειροτερο και τον καλυτερο μας εαυτο. Καποιοι απο μας εγιναν φασιστες και νεοναζι. Καποιοι αλλοι βρηκαν την ευκαιρια να βοηθησουν τους συνανθρωπους τους. Χιλιαδες Ελληνες ανακουφισαν χιλιαδες συμπατριωτες τους που βρεθηκαν σε αναγκη αλλα και χιλιαδες ξενους προσφυγες που βρηκαν εδω οχι μονο φαγητο αλλα και μια ζεστη αγκαλια.

Γιατι σε μερικους ανθρωπους η κριση εβγαλε τον χειροτερο και σ αλλους τον καλυτερο τους εαυτο; Ειναι θεμα χαρακτηρα; ιδιοσυγκρασιας;

Τυχαίο;

Ευθυτητας εγκωμιον...

Καποτε σε μια παρασταση τρωγαμε αληθινο φαγητο πανω στην σκηνη σε αληθινα πιατα. Ο φροντιστης που ειχαμε δεν εκανε σωστα τη δουλεια του με αποτελεσμα πολυ συχνα τα πιατα μας να ειναι λερωμενα και την ωρα που μας σερβιραν το φαγητο δυσκολευομασταν να συγκεντρωθουμε στον ρολο μας διοτι η προσοχη μας ηταν στραμμενη στο λερωμενο πιατο και την σιχασια που μας προκαλουσε κι ενω υποτιθεται οτι θα πρεπε να τρωμε με ορεξη εμεις τρωγαμε με το σκατο κατω απ τη μυτη.

Επι εναν χειμωνα ολοκληρο το κουβεντιαζαμε ψου ψου ψου στα καμαρινια, και κανενας δεν ειχε το σθενος, την ευθυτητα να τον παισει και να του πει: κοιτα να δεις η δουλεια σου ειναι αυτα να τα χεις καθαρα, αν δεν τα χεις καθαρα στην επομενη παρασταση θα παω στον διευθυντη σκηνης και θα καταγγειλω το γεγονος με ο τι συνεπειες μπορει να εχει αυτο.

Στην Ελλαδα κατι τετοιο που ειναι η απολυτη ευθυτητα, η απολυτη ξηγα, θεωρειται καρφωμα... γιατι; διοτι ο εργαζομενος ακομα κι οταν λουφαρει, ακομα κι οταν κοροιδευει τον κοσμο θεωρειται ιερο πραγμα. Στην χωρα της φαιδρης πορτοκαλεας τοσοι ευσυνειδητοι ανεργοι που θα μπορουσαν να κανουν σωστα τη δουλεια τους δεν σημαινουν τιποτα μπροστα στο ιερεα της λουφας. Αν λαβεις δε υπ οψη σου οτι για να βρεις το δικιο σου θα πρεπει να απευθυνθεις στην εργοδοσια η σε καποιο τσιρακι της ε τοτε εισαι η προσωποποιηση του καρφιου, ο απογονος του Εφιαλτη.

Μια σημαντικη αιτια της αθλιοτητας και της κακοδαιμονιας αυτου του τοπου ειναι ακριβως αυτη η ελλειψη ευθυτητας... παρατηρηστε τι γινεται σε ολους τους εργασιακους χωρους... ολα στα μουλωχτα, ολα στα κρυφα, ψου ψου ψου στις γωνιες... κανεις δεν εχει τα στοιχειωδη αρχιδια να σταθει προσωπο με προσωπο και να πει το προβλημα του.

Ας αλλαξουμε...

Περι έρωτος...

Στον ερωτα δυστυχως παντα ενας σερνει το καρο που πανω του καθεται ο αλλος... εχω βρεθει και στις δυο θεσεις και μπορω να πω με βεβαιοτητα, χωρις ιχνος μαζοχισμου, οτι τη ζωη αξιζει να τη ζει κανεις για να σερνει το καρο κι οχι για να καθεται πανω του.

Φόβος...

Εζησε ολη του τη ζωη με τον φοβο μην αρρωστησει, μην παθει κατι, μην χτυπησει, μην παει κατι στραβα, μην πεθανει.

Δεν αρρωστησε τελικα, δεν επαθε κατι, δεν χτυπησε, δεν πηγε κατι στραβα.

Πεθανε πληρης ημερων στα 95 του...
... αφου εζησε μια ζωη μεσα στον φοβο.

Μάθημα Υποκριτικής

Στο θέατρο δεν κάνουμε σαν να κάνουμε κάτι ούτε κάνουμε στ αλήθεια κάτι αλλά κανουμε να φαίνεται αληθινό κάτι ενώ δεν είναι. Σήμερα ένας μαθητής στην τεχνική έδωσε ένα συγκλονιστικό μάθημα υποκριτικής επισκευάζοντας ένα φωτιστικό. Δεν επισκεύαζε στ αλήθεια το φωτιστικό ούτε έκανε τάχαμου ότι το επισκευάζει, αλλά μας έκανε να πιστεύουμε με την δράση του ότι το επισκευάζει στ αλήθεια χωρίς αυτό να συμβαίνει στην πραγματικότητα. Είναι σαν αυτό που λέει ο Τζακ Νίκολσον: Για μένα υποκρτική σημαίνει να με ρωτάει κάποιος στο σετ τι ώρα είναι, να βλέπω το ρολόι μου που δείχνει πεντέμιση και να απαντάω σύμφωνα με το σενάριο, δώδεκα παρά τέταρτο.

Λόλα να ένα μήλο...

Έχω μια εμμονή με την ασχήμια των ελληνικών πόλεων κι  έχω μια ελπίδα ότι μπορεί, αν μαζευτούμε ένας ικανός αριθμός ατόμως που συμμερίζονται την ίδια ανησυχία, να αλλάξουμε κάτι, να ομορφύνουμε λίγο τις πόλεις μαςι.

Και μερικές φορές γίνομαι έξαλλος όταν άνθρωποι που εκτιμώ και αγαπώ θα τολμούσα να πω, μου λένε "μα η Αθήνα είναι όμορφη!" και λέω δε μπορεί, κάποια λοβοτομή θα τους έχουν κάνει, δεν είναι δυνατόν ο τάδε και ο δείνα, αυτοί ειδικά οι συγκεκριμένοι να μου λένε ότι η Αθήνα είναι όμορφη.

Και πριν από λίγο συνειδητοποίησα ότι συγχέουν το "Μ' αρέσει να ζω στην Αθήνα" με το "η Αθήνα είναι όμορφη".

Εγώ έχω επιλέξει να ζω στην Αθήνα δεν ζω εδώ αναγκαστικά. Είχα στο παρελθόν πολλές προτάσεις για να εργαστώ και κατά συνέπεια να εγκατασταθώ σε διάφορα μέρη του κόσμου τις οποίες απέρριψα επειδή μ αρέσει να ζω στην Αθήνα. Αν ήταν και λίγο πιο όμορφη δε θα με χάλαγε κι επειδή μπορεί να γίνει γι αυτό λυσσάω μερικές φορές.

Η Ζυρίχη είναι μια πανέμορφη πόλη αλλά θα έκοβα τις φλέβες μου από την πλήξη και την ανία αν ζούσα εκεί.

Επειδή έζησα πολλά χρόνια στην Ιταλία και μάλιστα κρίσιμα χρόνια για την αισθητική ενός ανθρώπου (18-21 χρονών και 24-27) έχω ανάγκη από ομορφιά. Στην Ελλάδα δυστυχώς την ομορφιά την βρίσκεις τόπους τόπους. Λέμε είναι ωραίο το Ναύπλιο, τα Χανιά, η Κέρκυρα, η Ρόδος (όλα ενετικά). Δεν είναι ωραίο το Ναύπλιο, τα Χανιά, η Κέρκυρα, η Ρόδος, είναι ωραίο ένα μέρος του Ναυπλίου, της Ρόδου, των Χανίων και της Κέρκυρας, το υπόλοιπο είναι χάλια. Γι αυτό ταξιδεύω τόσο συχνά, για να παίρνω "τζούρες" ομορφιάς στις υπέροχες ευρωπαϊκές πόλεις.

Αλλά η Ρώμη που είναι ασυγκρίτως πιο ωραία από την Αθήνα είναι ασυγκρίτως και πιο βαρετή από την Αθήνα. Στην Αθήνα περνάς ασυγκρίτως πιο ωραία. Αν ήταν και λίγο πιο όμορφη, η μάλλον αν γινόταν και λίγο πιο όμορφη θα ήταν ακόμη καλύτερα.

Μπορεί να γίνει... γι αυτό σκάω.