Ένα καλό βιβλίο...

Μεγαλωσα σ ενα σπιτι χωρις βιβλια περα απο τα βασικα... Χωρις Οικογενεια, Η Καλυβα του Μπαρμπα Θωμα και τα τετοια...

Μια μερα η φιλολογος μας στην β' γυμνασιου μας ειπε οτι για να γραφουμε καλες εκθεσεις πρεπει να διαβαζουμε εξωσχολικα βιβλια... εξωσχολικα βιβλια; τι ν τουτο παλι; (ουτε που μου περασε απ το μυαλο οτι αυτα τα δυο-τρια που υπηρχαν στο σπιτι ηταν εξωσχολικα)

Εσπασα τον κουμπαρα μου, πηρα ολες μου τις οικονομιες και πηγα σ ενα βιβλιοπωλειο.

Εγω: Γεια σας, θα ηθελα ενα βιβλιο.
Ο υπαλληλος: Τι βιβλιο;
Εγω: Ενα καλο βιβλιο.
Αυτος: Καλο βιβλιο; Τι καλο βιβλιο;
Εγώ: Εξωσχολικο.
Αυτος: Εξωσχολικό;
Εγω: (που αρχισα να τα παιρνω) Ναι, ενα καλο εξωσχολικο βιβλιο.

Μου εδωσε το διτομο "Η Μαζικη Ψυχολογια του Φασισμου" του Βιλχελμ Ραιχ. Επειδη ειδα οτι τα λεφτα μου εφταναν και περισσευαν του ζητησα ακομα ενα κι αυτος μου δωσε το "Αγχος στον Καπιταλισμο" του Ντητερ Ντουμ. .

Στεκονται αθιχτα και τα δυο ακομα στην βιβλιοθηκη μου η οποια ομως πλεον αριθμει πανω απο 1500 τομους (εκ των οποιων τα 1300 τουλαχιστον, διαβασμενα)

Συμπερασμα: Μια καλη καθηγητρια κι ενας ηλιθιος υπαλληλος βιβλιοπωλειου μπορει να κανουν εναν βλαμμενο εφηβο βιβλιοφαγο και να του φτιαξουν μια ωραια βιβλιοθηκη.

Ισλάμ... η απειλή...

Ας δουμε επι τροχαδην τον χριστιανισμο. Για περιπου τρεις αιωνες μετα την εμφανιση του (μεχρι το 313 με το διαταγμα του Μιλανου) διωχθηκαν οι πιστοι του και για πανω απο χιλια χρονια διωχθηκαν οι διωκτες του (σ ολο τον μεσαιωνα μεχρι την αναγεννηση και πιο περα) Στο μεταξυ εγινε το σχισμα των εκκλησιων (1054) και στο τελος της αναγεννησης το σχισμα της δυτικης χριστιανοσυνης σε καθολικους και προτεσταντες. Τον ουμανισμο της αναγεννησης διαδεχτηκε ο διαφωτισμος για να φτασουμε σημερα μεσα απο αιματηρους αγωνες να εχουμε εμεις οι χριστιανοι τις πιο ανοιχτες κοινωνιες ανα τον κοσμο. Τα μεγαλυτερα ποσοστα αθεϊσμου, αγνωστικισμου κλπ βρισκονται σε χριστιανικα κρατη. Οι γυναικες ζουν ελευθερα και ισοτιμα με τους αντρες (οχι ακομα 100% αλλα σ ενα πολυ μεγαλο ποσοστο μεσα απο αγωνες δεκαετιων). Οι ομοφυλοφιλοι ζουν ελευθερα και ισοτιμα σ ενα μεγαλο βαθμο με τους ετεροφυλοφιλους (οχι ακομα 100% αλλα σ ενα πολυ μεγαλο ποσοστο μεσα απο αγωνες δεκαετιων). Τα προβληματα ειναι ακομα πολλα αλλα σε παγκοσμιο επιπεδο οι χριστιανικες κοινωνιες με πρωτες τις προτεσταντικες, δευτερες τις καθολικες και τελευταιες τις ορθοδοξες ειναι κοινωνιες που εχουν διαχωρισει το κρατος απο την εκκλησια και οι πολιτες τους ζουνε σε μεγαλο βαθμο ισοτιμα και ελευθερα.

Οι μουσουλμανικες κοινωνιες ειναι ανελευθερες κοινωνιες και χειροτερευουν ολοενα και περισσοτερο. Η θεση της γυναικας οπως και των ομοφυλοφιλων ειναι ντροπη για την ανθρωποτητα. Δεν υπαρχουν αθεοι ουτε αγνωστικιστες μεταξυ των μουσουλμανων. Κι αν υπαρχουν το ξερουν μονο οι ιδιοι και κανεις αλλος. Αν το μοιραστουν με καποιον θα χασουν τη ζωη τους. Τοσο απλα. Εχω ταξιδεψει στις περισσοτερες μουσουλμανικες χωρες κι εχω εργασθει σε πολλες απ αυτες.

Στις προηγμενες δυτικες χριστιανικες χωρες υπαρχουν μουσουλμανοι, οικονομικοι συνηθως μεταναστες, σε υψηλα ποσοστα εδω και αιωνες. Τα ποσοστα αυτα ανεβαινουν διαρκως και τις τελευταιες δεκαετιες ανησυχητικα ακομα και στις μη προηγμενες χωρες (Ελλαδα, Βουλγαρια κλπ)

Κι εδω αρχιζουν τα προβληματα.

Τι κανουμε;

Η γνωμη μου ειναι οτι δεν πρεπει να γινουμε πιο φανατικοι χριστιανοι απ οτι ειμαστε και να τους εξολοθρευσουμε.

Κι εμεις ημασταν καποτε σαν αυτους και αλλαξαμε. Ας αλλαξουν κι αυτοι. Αν δεν μπορουν ν αλλαξουν ας μεινουν στις χωρες τους.

Οι δυτικες κοινωνιες ειναι πλεον κοσμικες κοινωνιες, απαλλαγμενες απο θρησκευτικα βαριδια κι ετσι πρεπει να παραμεινουν και να βελτιωνονται ολοενα και περισσοτερο. Δε θα ερθουν οι μουσουλμανοι να μας πανε πισω. Θα τους παμε εμεις μπροστα. Αν δεν θελουν, να φυγουν να γυρισουν στις χωρες τους κι αν οι χωρες τους εχουν ανθρωπιστικη κριση, πολεμο κλπ να βρουν καταφυγιο σε αλλες μουσουλμανικες χωρες που δεν εχουν πολεμο. Οχι στη δυση. Η δυση ηδη εχει δειξει τεραστια ανεκτικοτητα απο κομπλεξ ,διοτι περι κομπλεξ προκειται, και το χει ηδη πληρωσει πολυ ακριβα.

Φτανει.

Αν μπορουν να κρατησουν τη θρησκεια μεσα τους, στην οικογενεια τους και με τους φιλους τους και να ζουν παραλληλα κοσμικη αθρησκη ζωη καλως να ορισουν. Αν δεν μπορουν να φυγουν.

Εμενα μου αρεσει στην Ελλαδα και στον δυτικο κοσμο γενικοτερα να ζουν χριστιανοι, εβραιοι, μουσουλμανοι, βουδιστες, αθεοι, αγνωστικιστες κλπ και να μην καταλαβαινεις τι ειναι ο καθενας απο την εμφανιση του και να μη διαφερει σε τιποτα ο τροπος ζωης κανενος. Αν ειναι εφικτο μακαρι να γινει. Αν δεν ειναι και καποιοι θελουν τις γυναικες τους για παραδειγμα να κυκλοφορουν στον δρομο κουκουλωμενες να φυγουν και να πανε στις χωρες τους.

Να απαλλαχτουν ολες οι δυτικες κοινωνιες απο θρησκευτικα συμβολα. Η κοινωνια, το κρατος πρεπει να ειναι αθρησκα. Οι ενθρησκοι μπορουν να λατρευουν τον θεο τους στις εκκλησιες τους, στα τζαμια τους, στη συναγωγη τους, στο σπιτι τους. Οχι στο σχολειο, στο νοσοκομειο, στο δικαστηριο, στον στρατο.

Απλα πραγματα....

Περί Γνώσης...

Αν η συμπαντική γνωση μπορουσε να μετρηθει, ειναι ζητημα, παρα τα τεραστια αλματα στην τεχνολογια και την επιστημη, αν κατεχουμε σημερα το 0,001% (ποσοστο αυθαιρετο για να διευκολυνω τον συλλογισμο μου)

Σε πεντακοσια, χιλια χρονια νεοι Γαλιλαιοι, Νευτωνες και Ανστάιν θα ανεβασουν το ποσοστό αυτό στα 0,01%

Ας συνειδητοποιησουμε λοιπον την ασημαντοτητα μας μεσα σ αυτο το ασυλληπτα τεραστιο συμπαν κι ας απολαυσουμε χαλαρά αυτον τον υπεροχο Απρίλη που μπηκε σημερα κλεινοντας μας το ματι.

Τίποτα δεν εχει σημασια παρα μόνο ο έρωτας και το σεξ.

Περί Τέχνης...

Τέχνη είναι κάτι που δεν πολυκαταλαβαίνεις και σε φέρνει και μια στεναχώρια.

Αγνώστου

Κάποτε στην Αίγυπτο...

Είχα παει κάποτε σ ενα θεατιρκο φεστιβαλ στο Σαρμ ελ Σείχ.

Στον ελεύθερο μου χρόνο αλώνιζα πάνω κάτω την χερσόνησο του Σινα. Κάθε 40-50 χιλιόμετρα ειχει έλεγχο της αστυνομίας. Ο οδηγός του ταξί που με πηγαινόφερνε ήταν ένας μεσόκοπος συμπαθής αμόρφωτος μάλλον που ήξερε σπαστά αγγλικά λόγω δουλειάς υποθέτω.

Στην ερώτηση μου γιατι τόσοι έλεγχοι μου είπε:
πρέπει να κρατήσουμε την χώρα ασφαλή. Πως θα έρθει ο άλλος να επενδύσει τα λεφτά του αν υπαρχει αστάθεια; βλέπεις γύρω σου τι γινεται; παντού κατασκευάζονται μεγάλα ξενοδοχειακά συγκροτήματα. Αυτα ειναι λεφτά, δεν τα βάζει ο άλλος αν δεν νιώσει ασφαλής. Ξέρεις πόσοι Αιγύπτιοι βρίσκουν δουλειά σ αυτα τα ξενοδοχεία; κοντεύει να μετακομίσει όλο το Κάιρο εδώ πέρα. Συγνώμη για την ταλαιπωρία αλλα οι έλεγχοι πρέπει να γίνονται. Και συ τα λεφτά σου ηρθες να ξοδεψεις εδώ, πρέπει να σε κάνουμε να περασεις καλα, να νιώσεις ασφαλής και να ξανάρθεις.

Πρωτον μου ήρθε να βάλω τα κλάμματα δεύτερον μου ήρθε να τον αγκαλιάσω και να τον φιλήσω με κίνδυνο να τρακάρουμε και τρίτον μου ρθε να του πω να τα ξαναπεί για να τον βιντεοσκόπησω και να τον βάζω να παίζει απ´ το πρωί μέχρι το βραδυ... τι διάολο, κάποιοι θα έπαιρναν ένα καλο μάθημα.

Τίποτα απ´ αυτα δεν έκανα.. του είπα απλως ότι ειναι ένας απο τους πιο σημαντικούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει και πως μακάρι να σκεφτόταν σαν αυτόν ο κόσμος στη χώρα μου.

Γιατι το λες αυτο μου είπε.. γκρης ιζ δε καντρι οφ σιβιλιζεισο...

Δατ έιτ ας του είπα δατ έιτ ας...

Γουατ γιου μιν... μου είπε.. και το γυρίσαμε στη πλάκα.

Ας μη κλαιγόμαστε...

Αντιπαθω σφοδρα τους παραπονιαρηδες που κλαιγονται ολη την ωρα επειδη τους αδικουν, επειδη αξιζουν κατι που δεν τους το αναγνωριζουν, επειδη αυτοι ειναι ικανοι αλλα εχουν την ατυχια να ζουν σε εποχη που κυριαρχουν οι αχρηστοι κι οι μετριοτητες... επειδη... επειδη... επειδη...

Και πανε να με βαλουν και μενα στο παιχνιδι τους και με πρηζουν ολη την ωρα... εσυ θα πρεπε να γινεις αυτο κι εσυ θα πρεπε να γινεις το αλλο...

Δε με χεζετε λεω γω...

Τιποτα δε θα πρεπε να γινω... οτι ηταν να γινω εγινα και με το παραπανω... πολυ παραπανω απ αυτο που αξιζα και μου αναλογουσε μονο και μονο επειδη δουλεψα σκληρα και δεν καθησα να κλαιω τη μοιρα μου.

Ζωή χωρίς συγκρίσεις...

Εισαι πετυχημενος, μου λεει, τολμησες στη ζωη σου, εκανες παντα αυτο που ηθελες εσυ, κι οχι αυτο που ηθελαν οι αλλοι, ταξιδεψες σ ολον τον κοσμο, εζησες εντονα... ενω εγω...κι ειπε ενα κατεβατο μιζερο, δακρυβρεχτο και μελοδραματικο.

Ολα ειναι ζωη της ειπα, κι αυτο που εζησα και ζω εγω, κι αυτο που εζησες και ζεις εσυ... μη συγκρινεις... ειναι μεγαλη παγιδα η συγκριση... η μοναδικη επιτυχια που αναγνωριζω στον εαυτο μου ειναι οτι απο πολυ μικρος σταματησα να με συγκρινω με τους αλλους και γι αυτο απολαμβανα παντα αυτο που ειχα.

Εγω απολαμβανω ενα φαγητο στη ρατκα εξισου μ ενα φαγητο στα γκουντις... εγω κοιμαμαι υπεροχα σ ενα 5στερο ξενοδοχειο και την επομενη νυχτα κοιμαμαι ονειρεμενα σ εναν κοιτωνα με αλλους 17 σε διπλα πανω-κατω κρεβατια.

Ειναι μεγαλη παγιδα το τριπ της επιτυχιας και κουβαλαει πολλη δυστυχια... ξερεις ποσους φαινομενικα πετυχημενους ξερω που τους ζηλευουν για την επιτυχια τους ολοι, που στην πραγματικοτητα ειναι βαθυτατα δυστυχισμενοι; διοτι δεν τους φτανει η επιτυχια που εχουν, την συγκρινουν με καποιων αλλων και λυσσανε, οπως και οι αλλοι λυσσανε με αλλους πιο πετυχημενους... κι αυτο το κακο τριπ δεν εχει τελειωμο.

Η μονη επιτυχια που αναγνωριζω ειναι το οτι καταφεραμε και ειμαστε ζωντανοι (και της θυμισα εκει πανω κοινους μας φιλους που χασαμε στο διαβα της ζωης, καποιους μαλιστα πολυ νωρις)

Αυτη ειναι και η μια μοναδικη επιτυχια που επιτρεπεται να νιωθουμε και να απολαμβανουμε ολοι μα ολοι οσοι ειμαστε ζωντανοι... καμια αλλη... ολα τ αλλα ειναι παγιδα και πηγη δυστυχιας (σκεφτειτε μονο τον απλο λαο που δεν μπορει να καταλαβει πως ειναι δυνατον να ειναι πλουσιος και διασημος και να αυτοκτονει ο ταδε ηθοποιος η ο δεινα τραγουδιστης)

Ζωη ειναι... υπεροχη ζωη!