Αποκλείεται να το είπα εγώ...

Πριν από λίγο συνάντησα έναν φίλο που είχα να τον δω χρόνια.
Αφού χαρήκαμε πολύ που καταφέραμε να αναγνωρίσουμε ο ένας τον άλλον γυρίζει και μου λέει "Θυμάμαι πάντα αυτό που μου είχες πει κάποτε" και λέει ένα τσιτάτο.
Εγώ χαμογέλασα και κούνησα συγκαταβατικά το κεφάλι μου καθώς σκεφτόμουν από μέσα μου ότι αποκλείεται να ξεστόμισα ποτέ τέτοια μεγαλόστομη μπαρούφα.

Για κάποιον ανεξήγητο λόγο ήθελε να πιστεύει ότι εκείνη την "φοβερή φιλοσοφία" του την είχα πει εγώ. Που να ήξερε ότι θα μπορούσα και να προσβληθώ ακόμα αν δεν είχα τόσο καλή διάθεση σήμερα.

Εξουσία

Σε όλη την μέχρι τώρα ιστορία της ανθρωποτητας οι αγωνες για μια δικαιοτερη κοινωνια, οταν πετυχαιναν την ανατροπη του προηγουμενου αδικου καθεστωτος το μονο που καταφερναν ηταν να καταστησουν τους επικεφαλης των αγωνων βασιλικοτερους του βασιλεως που ανετρεψαν.

Ο λαός, η μάζα, εξακολουθούσε να υποφέρει εξίσου ή και χειρότερα.

Γιατί;

Επειδη η εξουσια οταν κατακτηθει και στην συνεχεια οταν ασκηθει το βασικο χαρακτηριστικο που αποκτα ειναι η αλαζονεία.

Δεν ειναι τυχαίο ότι ο Σαίξπηρ ασχολήθηκε στα περισσότερα έργα του μ αυτο το θέμα.

Οι Αισθήσεις...

Είναι κρίμα που δεν υπάρχει μονάδα μέτρησης της αντίληψης της πραγματικότητας γύρω μας.

Αν υπήρχε, κάποιοι άνθρωποι δεν θα επέτρεπαν στον εαυτό τους να ζουν τυχαία αλλά θα προσπαθούσαν να ανέβουν στην κλίμακα συνεχώς. Είναι μεγάλη απόλαυση να συνειδητοποιείς ότι βλέπεις, ότι ακούς, ότι μυρίζεις, ότι γεύεσαι, ότι αγγίζεις, ότι αντιλαμβάνεσαι πράγματα που ήταν πάντα εκεί, που συνέβαιναν διαρκώς γύρω σου κι εσύ βίωνες άλλο επίπεδο συνειδητότητας και τα αγνοούσες. Μιλάμε για μεγάλη απόλαυση κάθε φορά που ανακαλύπτεις και κάτι νέο, κάθε φορά που ανεβαίνεις επίπεδο.

Όπως η απόλαυση που βιώνει ένας μαέστρος που ακούει το κάθε όργανο ξεχωριστά, της ορχήστρας που διευθύνει.

Όταν ζούσα στην Ρώμη, στα μέσα του '80, ένιωσα κάποια στιγμή την ανάγκη να κάνω τεστ για AIDS. Μου είπαν ότι τα αποτελέσματα θα έβγαιναν σε μια βδομάδα. Τηλεφώνησα σε μια βδομάδα, όπως μου είχαν πει, έδωσα τα στοιχεία μου και η κοπέλα μού είπε ότι δεν δίνουν τα αποτελέσματα από το τηλέφωνο και ότι θα έπρεπε να πάω αυτοπροσώπως. Έφυγε η γη κάτω απ' τα πόδια μου. Αν ήταν αρνητικό το αποτέλεσμα θα μου το έλεγαν. Άρα...

Ντύθηκα αμέσως και βγήκα στον δρόμο. Θα έκανα μια διαδρομή που την έκανα καθημερινά επί χρόνια. Κι όμως, ήταν σαν να την έκανα για πρώτη φορά. Είδα κτίρια που ποτέ δεν τα είχα προσέξει, είδα δέντρα που ποτέ δεν είχα δει.... σαν να ανακάλυπτα έναν καινούργιο κόσμο.

Όταν διαπίστωσα στο τέλος ότι όλα καλά και απλώς δεν έδιναν ποτέ τα αποτελέσματα τηλεφωνικώς ανακουφίστηκα μεν, επέστρεψα δε στην πραγματικότητα που συνέχισα να την προσπερνάω τόσο αδιάφορα υποτιμώντας τις λεπτομέρειες και τις αναρίθμητες διαστάσεις και παραλλαγές της.

Από το 100% της πραγματικότητας που μας περιβάλλει είναι ζήτημα αν δια μέσου των αισθήσεων αντιλαμβανόμαστε ένα 0,5% Το υπόλοιπο καταγράφεται στο ασυνείδητο και μέρος του το βλέπουμε στα όνειρά μας. Εμείς οι άνθρωποι του θεάτρου είμαστε υποχρεωμένοι να μη μένουμε στο 0,5% που αντιλαμβάνονται οι "κοινοί θνητοί" αλλά να φτάνουμε το 1, το 2, το 3... μερικοί φτάνουν και το 5% (είναι ανθρωπίνως αδύνατον να φτάσεις πιο πολύ)

Ας μάθουμε λοιπόν να κοιτάζουμε (to look) κι όχι να βλέπουμε απλώς (to see), να ακούμε με προσοχή (to listen ) κι όχι να ακούμε απλώς (to hear), να γευόμαστε, να μυρίζουμε, να αγγίζουμε.

Οι αισθήσεις είναι το πιο σημαντικό εργαλείο στην δουλειά του ηθοποιού κι όταν βρίσκεται στην σκηνή πρέπει να ναι όλες σε εγρήγορση.

Ποια πιστεύετε ότι είναι η πιο σημαντική αίσθηση για τον ηθοποιό;

Περι ταλεντου...

Ταλεντο ειναι αυτο που κανει καποιον να παει σε μια σχολη θεατρου κι οχι σε μια σχολη κομμωτικης η σε μια σχολη κομπιουτερ...

τα υπολοιπα ειναι δουλεια του δασκαλου...

δε φταιει ο μαθητης αν ο δασκαλος δεν ξερει να βγαλει απο μεσα του το ταλεντο του που τον οδηγησε στη σχολη. Ο δασκαλος φταει.Καθε φορα που δεν λειτουργει ενα παιδι ας ψαξουμε να βρουμε τι φταιει σε μας, τι δεν κανουμε καλα ωστε να το διορθωσουμε για να βελτιωθουμε κι εμεις αντι να βαφτιζουμε τον καθενα που δεν τα καταφερνει, αταλαντο ενω στην πραγματικοτητα οι αληθινοι αταλαντοι ειμαστε εμεις οι δασκαλοι του.

Το ταλέντο των ηθοποιών δεν ειναι τιποτε άλλο απο μια φτηνή επινόηση ατάλαντων δασκάλων που για να δικαιολογήσουν την ανεπάρκεια τους ρίχνουν την ευθύνη στον μαθητή κι όχι στον εαυτό τους.

Κι αν δεν σας αρέσει να τ ακούτε από μένα... ορίστε... διά στόματος Viola Spolin... μια από τις σουδαιότερες δασκάλες θεάτρου παγκοσμίως... το συστημα της διδασκεται στις καλυτερες δραματικες σχολες του πλανητη:

"Everyone can act. Anyone who wishes to, can play in the theater and learn to become stageworthy. We learn through experience and experiencing, and no one teaches anyone anything. . . . ‘Talent’ or ‘lack of talent’ has little to do with it.”

Δεν υπάρχουν ατάλαντοι ηθοποιοί υπάρχουν ατάλαντοι δάσκαλοι.

Τέλος καλό όλα καλά... αλλά ως πότε;

Μια σκιά στην ακτινογραφία θώρακος ανησύχησε τον πνευμονολόγο μου και μ έστειλε εσπευσμένα για αξονική. Πέρασαν τρεις μέρες μέχρι να πάρω τα αποτελέσματα.

Τρεις εφιαλτικές μέρες.

Όλοι είμαστε κατά μία έννοια μελλοθάνατοι αλλά όταν ο θάνατος σου αφήνει ένα σημάδι και σου λέει "κράτησε αυτό φίλε μου, θα ξαναπεράσω σε οχτώ δέκα μήνες"* είναι αλλιώς.

Τελικά δεν ήταν τίποτε αλλά ξέρω ότι δε θα ναι πάντα έτσι. Αν δεν πεθάνω από ξαφνικό θάνατο πχ τροχαίο ή από βαθειά γεράματα, κάποια στιγμή κάποιο αποτέλεσμα εξετάσεων θα είναι θετικό και τότε θ αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση.

Ευτυχώς που έχω το θέατρο που μας εξοικειώνει όσο τίποτε άλλο με τον θάνατο. Όλα αρχίζουν και τελειώνουν έτσι απλά. Πόσοι θίασοι, πόσες παραστάσεις, πόσες αναγνώσεις, πόσες πρεμιέρες, πόσες τελευταίες παραστάσεις!

Κρατάω πάντα ως οδηγό στη ζωή μου αυτό που είχε πει μια φίλη μου "Ακόμα και μισή ώρα ζωής να μου έχει απομείνει θα ξέρω ότι έχω μέλλον". Που σημαίνει οτι όπως και να χει, όπως και να έρθουν τα πράγματα δε σκοπεύω να παραιτηθώ ποτέ από την ζωή.

Πέρασε λοιπόν κι αυτό κι αφού πέρασε ας μη το σκέφτομαι καλύτερα. Πάω σουπερμάρκετ :)

*Λουίτζι Πιραντέλο "Ο Άνθρωπος με το Λοουλούδι στο Στόμα"

Περι ευγενειας και παλι... καλων τροπων και αυτοεκτιμησης...

Εχω γραψει απειρες φορες οτι μου φαινεται αδιανοητο δυο ενηλικες να μιλανε σε διαφορετικους αριθμους ακομα κι οταν ο ενας ειναι 18 χρονων και μαθητης κι ο αλλος 80 χρονων και προεδρος της δημοκρατιας.

Στη σχολη οι μαθητες μου μιλανε στον πληθυντικο. Εμενα με βολευει ο ενικος και προτιμω να μιλαμε στον ενικο, μερικοι ομως - οι περισσοτεροι συνηθως - επιμενουν στον πληθυντικο. Τοτε αναγκαζομαι και γω να το γυρισω στον πληθυντικο και βαζουν τα γελια, νομιζουν οτι τους κοροϊδευω.

Δεν τους κοροϊδευω, απο σεβασμο το κανω.

Η εικονα ενος ανθρωπου που μιλαει σε καποιον στον ενικο ενω ο αλλος του μιλαει στον πληθυντικο ειναι για μενα απο τα πιο αποτροπαια πραγματα που μπορει να δω να συμβαινουν γυρω μου... ποτε δε θα επετρεπα στον εαυτο μου να το κανει αυτο οπως ποτε δεν επιτρεπω σε κανεναν να το κανει σε μενα.

Σας εχω πει με τους γιατρους που οι περισσοτεροι ειναι απαραδεκτοι σ αυτο τι κανω οταν μου απευθυνονται στον ενικο... αμεσως τους λεω κατι και γω στον ενικο για να κανω σαφες οτι "οκ, θες ενικο; ενικο... και οι δυο ομως".

Ας επιστρεψω στη σχολη. Θεωρω ως εναν βαθμο τον εαυτο μου υπευθυνο για την εκπαιδευση τους συνολικοτερα. Δε θελω να φοιτουν στην σχολη μου ατομα με χαμηλη αυτοεκτιμηση. Δεν θελω σε κανεναν να φαινεται φυσικο να μιλαω εγω στον ενικο σε καποιον που μου μιλαει στον πληθυντικο. Η ευγενεια και ο σεβασμος δεν εχουν να κανουν με τους αριθμους ουτε με τις ηλικιες. Με τα ελαχιστα παιδια με τα οποια μιλαμε στον ενικο στη σχολη υπαρχει αμοιβαιος σεβασμος και αλληλοεκτιμηση.

Ειμαι σιγουρος οτι 9 στους 10 αν ησασταν μπροστα και με βλεπατε να μιλαω σ ενα παιδι στον ενικο κι αυτο να μου μιλαει στον πληθυντικο θα σας φαινοταν απολυτως φυσιολογικο.

Δεν ειναι.

Αλλαξτε.

Μια ζωη...

Οι περισσοτεροι γαμοι ξεκινουν απο εναν ερωτα, μικρο η μεγαλο, ενιοτε θυελλωδη, σπανιωτερα χλιαρο εως ανυπαρκτο και καταληγουν να ειναι μια, γλυκεια, στις καλυτερες των περιπτωσεων, συνηθεια. Στις χειροτερες περιπτωσεις προκειται για αναγκαστικη συμβιωση πολυ συχνα τραυματικη κυριολεκτικα και μεταφορικα.

Η ρουτινα αυτη αφαιρει καθε ερωτικο στοιχειο σταδιακα με ευθυνη και των δυο με αποτελεσμα πολυ συχνα οταν υπαρχουν παιδια στη μεση να περναει σε δευτερη μοιρα ο ρολος του/της συζυγου και να κυριαρχει αυτος της μαμας και του μπαμπα. (πολλες γυναικες συζυγοι αναφερομενες στον αντρα τους λενε το φριχτο "ο μπαμπας μας").

Ευτυχως στην εποχη μας οι ανθρωποι χαιρονται το κορμι τους και τον ερωτισμο που αυτο αποπνεει και εχει αναγκη να βιωσει και δικαιωμα να απολαυσει σε ολες τις ηλικιες και περισσοτερο απο αλλοτε, με αποτελεσμα τα ζευγαρια να χωριζουν και να βρισκουν νεους συντροφους για να συνεχισουν τη ζωη τους η να μη βρισκουν η να μη θελουν να βρουν και να προτιμουν τη μοναξια... οπως λεμε στα ιταλικα "meglio solo che mal accompagnato".

Οι ανθρωποι πλεον γνωριζουν οτι οπως ολα εχουν μια ημερομηνια ληξης, ετσι κι ο ερωτας τους, κι αυτο ειναι ελπιδοφορο για την κοινωνια μας που γινεται ετσι πιο υγιης.

Τα περισσοτερα παιδια σημερα ειναι παιδια χωρισμενων γονιων κι αυτο ειναι υπεροχο τοσο για τα παιδια οσο και για τους γονεις.

Μια ζωη ειναι η πουτανα, ή μάλλον δυο... η δεύτερη ξεκινάει όταν συνειδητοποιήσεις ότι δεν εχει αλλη... ας την ζησουμε.