Για να κλείσουμε περί κομμουνισμού...

Αλλο κομμουνιστης αλλο αριστερος, ας μη τα συγχεουμε.

Ο κομμουνιστης επιδιωκει την καταστροφη της χωρας. Επειδη πιστευει σε ενα διαφορετικο κοινωνικοπολιτικοοικονομικο μοντελο θελει να αποδειξει οτι ο καπιταλισμος ειναι βλαβερος και η μονη λυση ειναι ο κομμουνισμος. Η γραμμη που παιρνουν ολοι οι κομμουνιστες απο το κομμα τους ειναι: Γκρεμιστε ο τι εχει μεινει ορθιο. Γι αυτο θα τους δειτε να υπονομευουν καθε προσπαθεια αναπτυξης. Ενα υψηλοβαθμο στελεχος του ΚΚΕ μου ειχε πει καποτε "Δεν υπαρχει τιποτα καλο στον καπιταλισμο". "Τιποτα;" απορησα, "ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ" μου ειπε ορθα κοφτα και τελειωσε εκει η συζητηση.

Ο αριστερος δεχεται τον καπιταλισμο ως κοινωνικοπολιτικοοικονομικο μοντελο και πιστευει στα βασικα χαρακτηριστικα του που ειναι η ατομικη ιδιοκτησια και επιχειρηματικοτητα. Ζηταει ομως δικαιοτερη κατανομη του πλουτου με περισσοτερες παροχες στους εργαζομενους. Δεν θελει να καταστρεψει και να εξαφανισει τον καπιταλισμο, θελει να τον κανει πιο δικαιο κοινωνικα.

Ο δεξιος δεχεται φυσικα τον καπιταλισμο για τους λογους που ανεφερα πιο πανω, αλλα ειναι φειδωλος στις παροχες, οχι βεβαια επειδη ειναι κακος ανθρωπος, αλλα επειδη πιστευει οτι ετσι ενισχυεται η επιχειρηματικοτητα και δυναμωνει η οικονομια.

Ο αριστερος δηλαδη πιεζει για παροχες στους εργαζομενους ενω ο δεξιος πιεζει για επενδυσεις. Εχεις ενα μαγαζι: ο αριστερος θα σου πει "πας καλα, δωσε αυξηση στους εργαζομενους" ο δεξιος θα σου πει "πας καλα, ανοιξε κι αλλο μαγαζι ωστε να προσλαβεις νεο προσωπικο". Γι αυτο η ανεργια ειναι συνηθως χαμηλοτερη στα δεξια καθεστωτα στα οποια επισης συνηθως οι δεικτες της οικονομιας πανε μια χαρα. Ο λαος ομως, οι εργαζομενοι, τα βγαζουν δυσκολα περα.

Στην Ελλαδα δυστυχως τοσο οι αριστεροι οσο και οι δεξιοι εκτος απο τις διαφορετικες αντιληψεις τους στα οικονομικα κουβαλανε ενα στιγμα απο αμαρτιες του παρελθοντος, που τους κανει να εχουν μεγαλη προκαταληψη ο ενας για τον αλλον.

Η ιστορια μεχρι στιγμης εχει αποδειξει οτι ο κομμουνισμος ηταν καταστροφικος για τις κοινωνιες στις οποιες αναπτυχθηκε για σχεδον 70 χρονια, με αποτελεσμα ελαχιστες χωρες να εχουν απομεινει παγκοσμιως με ενα τετοιο ανελευθερο ολοκληρωτικο καθεστως.

Οσο για τους αλλους δυο, τους αριστερους και τους δεξιους δηλαδη, εχουμε παραδειγματα διακυβερνησης τοσο με τους μεν οσο και με τους δε που οι λαοι ευημερουν οποτε δεν μπορω να πω με σαφηνεια τι απ τα δυο ειναι προτιμοτερο κατα τη γνωμη μου.

Στην Αμερικη προτιμω τους Δημοκρατικους (πολυ πολυ λαιτ αριστεροι) σε σχεση με τους Ρεπουμπλικανους (καργα δεξιοι). Στο Η.Β. προτιμω τους Εργατικους απο τους Τορις αν και χαρη στην Θατσερ ορθοποδησε η χωρα μετα την κριση του '70. Στην Σκανδιναβια, δεκαετιες τωρα, ενα Σοσιαλδημοκρατικο μοντελο καθιστα τις χωρες εκεινες προτυπο ευμεριας (αν και εχει κλονιστει αρκετα το μοντελο αυτο τα τελευταια χρονια και οι χωρες αυτες αναγκαστηκαν να κανουν πιο φιλελευθερη στροφη). Στον Καναδα, την Αυστραλια, την Νεα Ζηλανδια οι κατοικοι ευημερουν σε φιλελευθερα καθεστωτα.

Εγω πιστευω στον κοινωνικο φιλελευθερισμο γι αυτο τοποθετω τον εαυτο μου καπου στο κεντρο με μια κλιση προς τ αριστερα. Ο κοινωνικος φιλελευθερισμος πιστευει στις αξιες του φιλελευθερισμου (ελαχιστο κρατος, κυριως μονο στον στρατο, την αστυνομια, την δικαιοσυνη και εν μερει στην υγεια και την παιδεια, ελευθερη οικονομια κλπ) και ταυτοχρονως προστατευει τα δικαιωματα των εργαζομενων και παρεχει υψηλη φροντιδα στους αδυναμους.

Σε μια αστικη δημοκρατια το κοινωνικοοικονομικοπολιτικο μοντελο ειναι εξ ορισμου φιλελευθερο. Γι αυτο στην βουλη κατα τη γνωμη μου θα επρεπε να υπαρχουν τρια κομματα: Ενα φιλελευθερο κεντρωο (τυπου ΠΑΣΟΚ), ενα νεοφιλελευθερο δεξιο (τυπου ΝΔ) κι ενα κοινωνικα φιλελευθερο αριστερο (τυπου ΣΥΡΙΖΑ). Ολα τ αλλα ειναι αποκλισεις που δεν εχουν θεση στην βουλη.

Δυστυχως στην Ελλαδα ο φιλελευθερισμος, με ευθυνη των φιλελυθερων που ειναι σνομπ, αποτελει κοκκινο πανι. Ειναι ομως πασιφανες οτι ο φιλελευθερισμος ειναι μονοδρομος. Φιλελευθερη πολιτικη αλλωστε ακολουθουν και τα τρια κομματα που προανεφερα οταν κυβερνουν, διοτι δεν γινεται αλλιως, καμωνονται ομως και οι τρεις πως βριζουν τον φιλελυθερισμο για να μη χασουν το λαϊκο ερεισμα. Αυτος ειναι και ο λογος που τα κομματα αυτα, τα στελεχη τους και οι οπαδοι τους, ταυτιζονται με την γελοιοτητα.

Δηλαδη μας κυβερνουν γελοιοι; ναι

Δηλαδη ειμαστε γελοιοι; ναι

Αυτα.

(Συνέχεια από το προηγούμενο)

Με κατηγορούν ότι εξισώνω τον φασισμό με τον κομμουνισμό επειδή λέω ότι και τα δύο είναι ανελεύθερα καθεστώτα και οι άνθρωποι που έχουν ζήσει σε αυτά έχουν υποφέρει πολύ με βασανιστήρια, εξορίες και εξοντώσεις μέχρι θανάτου.

Αυτά δεν τα αμφισβητεί κανείς.

Αλλά μου λένε ότι είναι λάθος να τα εξισώνω. Διότι ο κομμουνισμός έχει καλές προθέσεις. Αυτό είναι αλήθεια. Όχι ως προς το κοινωνικοοικονομικό μοντέλο που προτείνει το οποίο είναι τρισάθλιο και μόνο συμφορά, φτώχεια και μιζέρια μπορεί να προκαλέσει αφού εναντιώνεται τόσο πεισματικά στην ανθρώπινη φύση αλλά ως προς την πρακτική που ακολουθεί.

Οι κομμουνιστές μπορεί να βάζουν μονίμως τρικλοποδιές σε ο τι καλό πάει να γίνει προκειμένουν να αποδείξουν ότι δεν υπάρχει τίποτα καλό στον καπιταλισμό αλλά τάγματα εφόδου για να δέρνουν και να βασανίζουν Πακιστανούς δεν έχουν. Αυτό είναι αλήθεια.

Αρα το πρόβλημα μ αυτούς είναι αφού πάρουν την εξουσία και μετά αφού γίνονται οι χειρότεροι δικτάτορες όπως έχει αποδείξει η ιστορία και όπως βλέπουμε και σήμερα στις ελάχιστες κομμουνιστικές χώρες που υπάρχουν και που οι λαοί υποφέρουν φριχτά (Β. Κορέα, Βενεζουέλα κλπ)

Άρα έχουν δίκιο τελικά όσοι με κατηγορούν που εξισώνω τον κομμουνισμό με τον φασισμό. Ο κομμουνισμός είναι πολύ χειρότερος. Με τον φασισμό ξέρεις με τι έχεις να κάνεις εξ αρχής. Και αποφασίζεις ότι είναι κόκκινη γραμμή και δε θες να έχεις την παραμικρή σχέση. Ο κομμουνισμός όμως που έχει αυτό το προσωπείο το τάχαμου του ανθρωπισμού, το τάχαμου της δικαιοσύνης και της ισότητας και που μόνο δυστυχία μπορεί τελικά να προσφέρει δεν είναι χειρότερος επειδή μας ξεγελάει;

Εγώ ο ίδιος έχω υπάρξει κομμουνιστής αφού ήμουν στην ΚΝΕ και έχω φίλους ακόμα και σήμερα κομμουνιστές (φασίστα νομίζω πως ούτε φατσικά δεν γνωρίζω κάποιον εκτός απ τους γνωστούς της βουλής) και τους λέω συνεχώς ότι βρίσκονται σε πλάνη και τσακωνόμαστε συνεχώς.

Όχι τελικά, δεν τους εξισώνω, με την έννοια της εξαπάτησης τους κομμουνιστές τους θεωρώ χειρότερους.

Γιατί εξισώνω τον φασισμό με τον κομμουνισμό.

Το βασικό πρόβλημα στον κομμουνισμό είναι το ζήτημα της ελευθερίας. Οι κομμουνιστές πσιτεύουν ότι επειδή κυβερνάει ο λαός οποιαδήποτε αντίρρηση, διαφωνία η διαφοροποίηση είναι ενάντια στην βούληση του λαού, δηλαδή ενάντια στον λαό δηλαδή καταδικαστέα. Σ ένα κομμουνιστικό καθεστώς ακριβώς όπως σε ένα φασιστικό οι διαφωνούντες φυλακίζονται, βασανίζονται και θανατώνονται. Σε όλα τα κομμουνιστικά κράτη τα σύνορα είναι κλειστά και οι πολίτες τους δεν έχουν αυτό το στοιχειώδες δικαίωμα να πουν "συγγνώμη, δεν θα σας ενοχλήσω, δεν θα μείνω να ξεκινήσω αντεπανάσταση επειδή διαφωνώ μαζί σας, απλώς θέλω να φύγω, να πάω να ζήσω σε άλλη χώρα". Αντιλαμβάνεστε για τι τρομοκρατικό καθεστώς μιλάμε;

Η αστική δημοκρατία με όλα τα στραβά που έχει είναι το μόνο ελεύθερο καθεστώς που υπάρχει στην ιστορία της ανθρωπότητας. Εγώ αυτήν την στιγμή μπορώ να βρίσω με χυδαιότητα τον πρωθυπουργό της χώρας χωρίς να φοβάμαι μη βρεθώ την άλλη στιγμή σε κάποιο μπουντρούμι.

Αφήνω λοιπόν κατά μέρος το κοινωνικοοικονομικό κομμάτι της δήθεν ισότητας με το οποίο επίσης διαφωνώ αλλά δε θέλω να το μπλέξω τώρα και στέκομαι μόνο στο ζήτημα της ελευθερίας. Η ελευθερία για μένα είναι το πιο σημαντικό ζητούμενο στη ζωή μου και νιώθω ευγνώμων στην Ελλάδα, στο κράτος μας που μου επιτρέπει και την απολαμβάνω.

Το θέμα της ελευθερίας με κάνει και εξισώνω απολύτως τον φασισμό με τον κομμουνισμό.

Απλά, σταράτα, ξεκάθαρα.

23 ΑυγούστουΗμέρα Μνήμης των θυμάτων του Σταλινισμού και του Ναζισμου.

Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι για μας τους πρώην κομμουνιστές να τα βάζουμε αυτά μαζί στο ίδιο σακκί; Πάρα πολύ δύσκολο... όσο δύσκολο είναι για κάποιους από εσάς που ξέρετε ότι έχω απόλυτο δίκιο αλλά από κόμπλεξ ή πλύση εγκεφάλου δεν τολμάτε να πατήσετε λάικ.

Κι όμως η πικρή αλήθεια είναι αυτή ας την δούμε επιτέλους κατάματα χωρίς φόβο και πάθος: Σταλινισμός, Ναζισμός, Κομμουνισμός, Φασισμός, Χιτλερισμός είναι το ίδιο πράγμα ακριβώς χωρίς την παραμικρή διαφορά.

Στην Ελλάδα δυστυχώς ζούμε με ψευδαισθήσεις. Τα περισσότερα μέλη της σημερινής μας κυβέρνησης προεξέχοντος του πρωθυπουργού δηλώνουν ανερυθρίαστα κομμουνιστές και κερδίζουν έτσι ψήφους. Στην πράξη βέβαια βλέπουμε ότι μόνο ως κομμουνιστές δεν φέρονται (και ευτυχώς) αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία στην χώρα που ο τι δηλώσεις είσαι. Υποστηρίζουν χωρίς αιδώ καθεστώτα όπως αυτό της Κούβας και της Βενεζουέλας και πάλι ανεβάζουν τα ποσοστά τους.

Πώς γίνεται αυτό; Πώς γίνεται να υποστηρίζεις εγκληματίες του κοινού ποινικού κώδικα (Κάστρο, Μαδούρο, Τσάβες, Γκεβάρα - ο πρωθυπουργός ονόμασε τον γιο του Ερνέστο) και να ανεβάζεις τα ποσοστά σου;

Να πως γίνεται.

Οι Έλληνες είναι απόγονοι σκλάβων ή μάλλον έτσι τους έχουν μάθει να πιστεύουν. Ως απόγονοι σκλάβων είναι εξοικειωμένοι με την ανελευθερία, την καταπίεση και τον πόνο. Γι αυτό έχουν υπέροχες τραγωδίες, υπέροχα μοιρολόγια και υπέροχους πένθιμους χορούς (ζειμπέκικο κλπ) όλη τους η ζωή είναι ένας νταλγκάς κι ένας σεβντάς. Όλοι τους ζηλεύουν, όλοι τους επιβουλεύονται, όλοι τους τα παίρνουν όλα και δεν τους αφήνουν τίποτα. "Δώσε πόνο" λένε. Γελάνε και λένε "σε καλό να μας βγει" διότι δεν πρέπει να ξεχνούν πως δεν έχουν δικαίωμα στη χαρά αλλά στον πόνο. Η ελευθερία που προσφέρει η δημοκρατία δεν ταιριάζει στους Έλληνες, δεν ξέρουν τι να την κάνουν γι αυτό την κάνουν ασυδοσία, γι αυτό καίνε και καταστρέφουν ιδιωτική και δημόσια περιουσία και λένε "δημοκρατία έχουμε". Οι μισοί Έλληνες λένε "Έναν Παπαδόπουλο θέλουμε" κι οι άλλοι μισοί είναι ΚΚΕ.

Μα δε βγαίνουν τα νούμερα.

Φυσικά δεν βγαίνουν τα νούμερα αν σκεφτείς πως ΚΚΕ και ΧΑ μαζί παίρνουν 15% αλλά αν σκεφτείς ότι οι ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ και ΠΑΣΟΚΟΙ από την μια δηλώνουν αριστεροί και κατά βάθος κομμουνιστές κι αν σκεφτείς την επάρατο δεξιά από την άλλη και τον λαό που δνε ξεχνά τι σημαίνει, τα ποσοστά βγαίνουν μια χαρά. Εξ ου και το μένος και των δύο, αριστερών και δεξιών, στο φιλελεύθερο κέντρο που στην Ελλάδα παίζει ανάμεσα στο 1,5-2%. Κι όμως, ρωτήστε έναν ΣΥΡΙΖΑΙΟ, ποιούς μισείς περισσότερο τους φιλελεύθερους ή τους ΧΑυγίτες και χωρίς ντροπή θα σου πει τους φιλελεύθερους. Διότι φοβάται την ελευθερία, φοβάται την Δημοκρατία, γι αυτό υποστηρίζει Μαδούρο.

Αυτή η απλοϊκή ανάλυση πιστεύω ότι χτυπάει τη ρίζα του κακού γι αυτό σήμερα, ημέρα μνήμης των θυμάτων του Σταλινισμού και του Ναζισμού νιώθω την ανάγκη να φωνάξω περισσότερο από ποτέ

ΖΗΤΩ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΖΗΤΩ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Δεν ξεχνω...

Την φωτογραφια αυτη την τραβηξα στην πολη Ταρτους της Συριας τον Ιανουαριο του 1998. Τα παιδακια της φωτογραφιας που τοτε ηταν 6-10 χρονων σημερα, αν ζουν, θα πρεπει να ειναι γυρω στα 25-30. Καποια απ αυτα μπορει να βρισκονται ηδη στην Ελλαδα.

Λιγο πριν βγαλω την φωτογραφια ενας ηλικιωμενος κυριος μας ρωτησε σε απταιστα κρητικα εμενα και τον φιλο μου "Ελληνες ειστε ρε κοπέλια;"

Στα τελη του 19ου αι., ο σουλτανος Αμπντουλ Χαμιτ εξορισε 7000 Ελληνες απο την Κρητη στην Συρια και στον Λιβανο. Την εποχη που επισκεφτηκα εγω την Συρια 3000 Ελληνες απο την Κρητη ζουσαν στην περιοχη της Ταρτους (κυριως στο χωριο Χαμιντιέ) και διατηρουσαν την γλωσσα, την θρησκεια, τα ηθη και τα εθιμα της πατριδας τους.

Το 1923, με την ανταλλαγη των πληθυσμων μεταξυ Ελλαδας και Τουρκιας, 17.000 Ελληνες απο την μικρα ασια πηγαν στην Συρια ταπεινοι και καταφρονεμενοι για να βρουν μια θεση στον ηλιο.

Συμπτωματικα γεννηθηκες εδω, θα μπορουσες να εχεις γεννηθει οπουδηποτε. Μην επιτρεπεις σε μια συμπτωση να σε κανει ζωο. Οι προσφυγες εχουν την αναγκη μας. Δεν ειναι "αυτοι κι εμεις" ειναι "εμεις ολοι". Και μη ξεχνας ποτε οτι...

... ολοι οι πολεμοι στη γη ειναι εμφυλιοι.

Εδώ ήρθαμε, πάμε να φύγουμε...

Λέμε μ έναν φίλο να παμε σινεμά και ψάχνουμε κανα θερινό και ανακαλύπτουμε ότι παίζει πολυ Παζολίνι (Θεώρημα, Ακατόνε) αλλά και άλλα, μιας άλλης εποχής που τα λατρέψαμε κάποτε όμως δεν ξέρω αν αντέχουμε να τα δούμε σήμερα. Πριν από μερικά χρόνια δοκιμάσα να ξαναδω το αριστούργημα όλων των εποχών "Θάνατος στην Βενετία" του Βισκόντι και μόνο που δεν κοιμήθηκα.

Τι ωραία που ήταν κάποτε.

Το σινεμά ήταν θέαμα από μόνο του ανεξαρτήτως τι ταινία έπαιζε! (κάτι σαν την Επίδαυρο δηλαδή) Γι αυτό μπαίναμε στη μέση της προβολής και ο ταξιθέτης με τον φακό μας έβρισκε τη θέση. Δεν είχε σημασία να δούμε την ταινία από την αρχή. Όταν τελείωνε μέναμε μέσα, βλέπαμε μετά την αρχή και κάποια στιγμή σκουντιόμασταν και λέγαμε "εδώ ήρθαμε πάμε να φύγουμε". Σ όλη τη διάρκεια δηλαδή της προβολής κόσμος έμπαινε κι έβγαινε όλη την ώρα.

Κι ύστερα ήρθε η τηλεόραση, το βίντεο, το dvd, το torrent κοκ αλλά το σινεμά είναι σινεμά.

Εγώ έχω κόψει την τηλεόραση εδώ και 8 χρόνια (και βρήκα την υγειά μου) και μου λέει ο άλλος "ούτε γω βλέπω τηλεόραση μόνο ταινίες βλέπω".

Καμία σχέση.

Οι ταινίες είναι για να βλεπονται στο σινεμά δεν είναι για την τηλεόραση. Η ηλεκτρονική μορφή του μέσου δεν έχει καμιά σχέση με το πανί του σινεμά, το φίλμ και την αναλογική προβολή.

Καλό το θέατρο αλλά σαν το σινεμά δεν έχει :)

Του πλοίου

Στο πλοίο από την Αίγινα για τον Πειραιά κάθομαι στο σαλονάκι και διαβάζω το βιβλίο μου όταν έρχεται δίπλα μου οικογένεια με έναν άντρα μια γυναίκα κι ένα μικρό κοριτσάκι. Απέναντί μας κάθεται μια κυρία ηλικιωμένη και παραδίπλα μια παρέα που παίζει "πες-βρες". Ο άντρας χαζεύει στο κινητό του κι η γυναίκα διαβάζει με πολύ ενδιαφέρον το παιδικό βιβλίο του παιδιού. Το παιδάκι είναι λίγο υπερικινητικό αλλά χωρίς να ενοχλεί. Η ηλικιωμένη κυρία του πιάνει αμέσως κουβέντα και ρωτάει τα κλασικά πως σε λένε; πας σχολείο; κλπ Το παιδάκι δεν έχει πολύ όρεξη για κουβέντα και ο άντρας και η γυναίκα ούτε το ενθαρρύνουν να μιλήσει ούτε να μη μιλήσει.

Σε κάποια φάση σηκώνεται ο άντρας και πηγαίνει προς το μπαρ οπότε η ηλικιωμένη κυρία λέει στο παιδί, που πάει ο μπαμπάς; πάει να κάνει μια βουτιά στη θάλλασα; (και γελάει μόνη της) ε; που πήγε ο μπαμπάς; έφυγε ο μπαμπάς; και τότε το κοριτσάκι γυρίζει και της φωνάζει στη μούρη "Δεν είναι μπαμπάς μου".

Για ένα δευτερόλεπτο παγώνουμε όλοι και κοιτάμε τη μαμά. Εκείνη τότε  σηκώνεται παίρνει τις τσάντες απ το ένα χέρι και το παιδί απ τ άλλο και του λέει "έλα πάμε στο κυλικείο να βρούμε τον Διονύση". Η παρέα συνεχίζει να παίζει το παιχνίδι της κι εγώ διασταυρώνω για μια στιγμή το βλέμμα μου με την ηλικιωμένη κυρία που έχει όρεξη για κουτσομπολιό την οποία όρεξη δε συμμερίζομαι καθόλου και γι αυτό σηκώνω το βιβλίο από τα γόνατα μου και το κρατώ ψηλά ώστε να μην την βλέπω. Είναι το "Ιβάν ο Τρομερός" του Ανρί Τρουαγιά κι ακούω την κυρία να λέει:

Τρομερό... πως γίναμε έτσι... τρομερό... πολύ τρομερό!